Nurdan
@nurdanteaches
“Bulutlar boynunu büktü benimle”
66 okur puanı
Mart 2026 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Okurken çokça duygulandığım, o kadar dokunaklı, yürek burkan ama finalinde de mutlu eden bir hikayeydi ki pek sevdim. Edward Tulane’in hikayesi hem hüzünlendirdi hem de hayata dair umudu hatırlattı. Kitap kısa zaman önce okuduğum başka bir kitaptaki şu cümleyi aklıma getirdi: “Yeni ay doğmadan önce, kesin bir karanlık vardır.”
Her yaşa hitap edebileceğini düşünüyorum. Gönül rahatlığıyla tavsiye ederim.
Reklam
Çocuk, Köstebek, Tilki ve At’ı alıp bazen-ekseriyetle üzgünken- çizimlerine öylece bakmak, bakmak, bakmak isterdim; ancak kitabevinde fiyatını öğrenince onu sakince yerine bıraktım:) ve e-kitap olarak okumaya karar verdim.
Aslında daha etraflı bir hikâye beklerken, olay örgüsü, kurgu ya da sürükleyici bir anlatı barındırmayan, bolca çizimlerden oluşan bir kitapla karşılaşınca bir miktar şaşırdım. Kısa, düşündürücü tatlış özlü sözlerden ve sıcacık çizimlerden oluşuyor. Bu yüzden de çarçabuk bitti.
Benim için hayatımı değiştiren bir kitap olmamakla birlikte insanın zaman zaman kafa dağıtmak, bazı cümleleri üzerinde düşünmek ve çizimlerine bakıp gülümsemek isteyeceği türden samimi bir ekitap oldu. Özellikle yorucu dönemde kısa bir nefes alma hissiyatı vermesi açısından hoşuma gitti.
Yıkımlar arasında…İnceleme
Pakdil, bu eserinde “İnsan arttığını, çoğaldığını duyumsuyordu onun yanında” cümlesiyle ifade ettiği Fethi Gemuhluoğlu’nun vizyonunu, onunla kısa anılarını, onda hissettirdiklerini karşısında bir dostla sohbet edercesine anlatıyor.
İnsanın sevgiyi unuttuğundan yalnızlığa düştüğünü ancak insanın yekdiğerlerine tutunarak, yeniden severek, kalbini tüm insanlar için genişleterek ilerleyebileceğini ve bu yolla da Allah’a ulaşabileceğini ifade ediyor.
İnsanın ancak “kendi içindeki giz’i”keşfedip ona bakarak “yeryüzünün ağırlığına dayanabileceğini” ve “yaradılışındaki bilgeliği” kavrayabileceğini vurguyor.
İçine düşünülen bunalımın Kutsal Kitap’ı anlayamamaktan ileri geldiğini, “manevi kaynaklardan uzaklaştıkça kendimizi parça parça öldürmüş” olacağımızı anlatıyor.
“Herkes görüş açısını kendisi kapatıyor” diyerek kendi elimizle kendi hakikatimizi örttüğümüzü anlatırken bizi düşünmeye, sevmeye, yargılanacağımız hakikatini algılayıp bunu devamlı hatırlamaya sevk ediyor.
Salt maddesel düzlemde düşünen ve yaşayan insanın mekanikleştiğini anlatırken bunu ”eşyalaştırılan insanın çağa yansıyan acıklılığı” diye nitelendiriyor.Ancak buna rağmen devamlı umutlu olmayı teşvik edip “kablo bağlayıcıları” benzetmesiyle yıkımı, yıkılanı onarıp bağlayarak ayakta kalabileceğimizi,
“sürekli kuruyan insani yanımızdan, üstüne çimento dökülen kalbimizden silkinerek doğrulabileceğimizi” anlatıyor
Üstadın Gemuhluoğlu için dile getirdiği cümleler ise insanın içine dokunuyor, gerçek dostun bu cümlelerden daha fazlası olduğunu anlıyorsunuz:
“İnsanın, bazen kendini yalnız duyumsaması, bu yalnızlığından korkması, kendi kendine üşümesi olur ya; işte o zaman, yanına gitmesini, varıp görmesini dilediği biri olur ya; o biri O olurdu... Yalnızlığımız dağılırdı, üşümemiz giderdi, umutlu yanımız yeniden
Kitap, Solomon isimli ufak kahramanımızın nefes kesici, sıcacık hikayesini anlatıyor. Zorluklar karşısında pes etmemeyi, azmi, cesareti, sorumluluk duygusu ve gerçek dostluk gibi değerleri en tatlış haliyle işliyor. Kitabın sonunda bir hayli hüzünlenseniz de sonrasında gelen bir başka sürpriz gelişmeyle kendinizi gülümseyiverirken buluyorsunuz. Benim için umut aşılayan, bir solukta okuduğum bir kitap oldu. Ödüllü yazarlara/kitaplara, önceki okuma deneyimlerim nedeniyle biraz önyargılı yaklaşsam da, bu kitap hakikaten övgüleri hak edenlerden olmuş.
Çocuklara da, içindeki çocuğu kaybetmeyenlere de tavsiye ederim.
İtiraf edeyim: Öncesinde yazarı da kitabı da hiç duymadığımdan, çok ümitli olarak başlamadığım bir kitaptı. Basmakalıp bilgilerle karşılaşırım büyük ihtimalle diyordum ancak aksi oldu. Akıcı dili, samimi anlatım tarzıyla da tek solukta biten bir kitaptı. Çok sevdim. Gönül rahatlığıyla tavsiye ederim. Kitabı kenara kaldırabileceğimi düşünmüyorum; hep görebileceğim, alıp yeniden bilgilerimi tazelemek isteyeceğim eserlerden oldu. Sadece öğretmenler değil; öğretmen adayları, veliler, müdürler ve yöneticilerin de başvurması, elinin altında bulunması gerektiğini düşündüğüm bir eser.
Yazar, çocuklara dersin yanında hatta evvelinde iyilik yapmanın önemini, vefayı, sevgiyi, anlayışı, saygıyı, paylaşımcılığı, nezaketi tüm cephelerden yaşatarak vermemiz gerektiğini anlatıyor.
“İyi bilgiyle donatılan, öğretim verilen ama eğitim verilmeyen birinin pimi çekilmeye hazır bir el bombası gibi olduğunu, böyle bir bireyin sadece o çevrenin değil toplumun sorunu olduğunu,” “geciktirilen görmezden gelinen davranışın daha sonra bir problem olarak karşımıza çıkacağını” dolayısıyla anında iyileştirme çalışmalarına başlanmasını öneren yazar, bana son dönemlerde yaşadığımız acıları tekrar hatırlattı. Sizce de sanki önceden görmüş gibi değil mi?
Öğrencideki cevher neyse, onu hep birlikte bulup keşfetmemizin biricik amaçlarımızdan biri olduğunu belirten yazar, bunu da en güzel örneklemelerle açıklıyor: Merhum sanatçı Hulusi Kentmen’in” İlkokulumuzda bir tiyatro salolunumuz vardı. Birkaç kez orada sahneye çıktım. Sonra mikrop bulaştı bir kere” ifadesiyle birlikte yine merhum ozanımız “Aşık Veysel’in hikayesinin ona babası tarafından 10 yaşındayken alınan bağlamayla başladığına” dikkat çekiyor.
Çocuğa “Değer öğretmenin yolunun uygulamadan geçtiğini“, “Kendi uygulamadığımız bir değeri çocuklara
Reklam