Nurdan Turhan
@nurdanturhan
Pamuk Çuvalı ve Kırk-pare kitabının yazarı
İnstagram: @_keyfimce__
Şu anda okuduğu kitap
"Sulu Çınar" kurgusu, karakterleri ve içine harmanlanan bilgiler, anekdotlar, enstanteneler, görüşler itibariyle kanaviçe gibi işlenmiş bir eser. Hüzün ve kavuşamamanın etkisi ve bir yandan aktif sabır çoğu sayfada karşımıza çıkıyor. Kavuşmaya olan isteği, kavuşmaya olan inanç mağlup ediyor. Kavuşmalar olmasa bile Füruğ Ferruhzad gibi "kuş ölür, sen uçuşu hatırla" dedirtiyor.
Eski zaman aşklarının günümüze uyarlanmış hali, kavuşamamanın aşkı bitirememişliği var.
İçinde sevgi barındıramayan insanlarla ne olursa olsun iyilik yolunda olmak isteyen insanların ayırdını gönle usulca bırakan bir kitap.
Amude'de geçen olayın kurgusuna ve gerçek bir olaydan yola çıkılmasına duyulan derin üzüntü ve oradaki çocukların Feqiye Teyran'ın kuşlarına, "cennet kuşlarına" benzetilmesi benim için en hüzünlü ve en çok etkisinde kaldığım yerlerden biriydi.
(13 Kasım 1960 tarihinde Rojava’nın Amude kentinde 500 kadar ilkokul çocuğunun film izlediği sırada sinemada çıkan yangında 283 çocuk yanarak can vermişti.)
Yusuf Aktaşçı eminim çok fazla kişi tarafından okunacak bir eser yazmış. Okunmalı çünkü kitabın savunduğu şey evrensel bir iyilik anlayışını barındırıyor.
İnsan ayırt etmemekten, hüzünlerin ortaklığından ve iyi kalmanın öneminden. Bir yerde bunu şu şekilde ifade ediyor: "Masumiyetini bir kez kaybedersen onu tekrar bulmak zaman alır. Hadi buldun diyelim... Vicdan süzgecinden geçirince bulduğunla kaybettiğin kişinin aynı olmadığını görürsün."
Bir hastalıktan bahsediyor: "İnsanları diline, dinine, rengine, cinsiyetine, milliyetine göre ayırma hastalığı." diyor.
"İyi bir yazar, olayları, kişileri ve duyguları gözümüze sokmadan yakınlaştırır." yazıyor kitabın başka bir yerinde ve Yusuf Aktaşçı'nın yaptığı tam olarak bu.
Ve son olarak kitabın ilk sayfasındaki altını çizdiğim cümle ile
