Onlara çok kolay acıyabilirdim,çok küçük, umutsuz ve korkmuştular,bu yüzden başkalarına bağımlıydılar;ama bunu yapamadım;çünkü acıyan bir bakışın beni bir zamanlar ne kadar acıttığını hatırlayabiliyordum.Acımak yerine,sempati duymaya,bu çocuklara bir yakınlık,hatta garip yüzlerinin ve gergin vücutlarının arkasında yatan gerçek kişiliklerini görmeme ve hissetmeme yol açtı. Çarpık kas ve kemiklerin ötesindeki hapsedilmiş zihinlerini görmemi sağlayan kardeşçe bir duyguydu bu.