İnsan hiçbir zaman, hiçbir nedenle acısının artmasını isteyemezdi. Olsa olsa acısının dönmesini isteyebilirdi. Dünyada fiziksel acı kadar kötü bir şey olamazdı. Felç olmuş sol kolunu tutarak yerde kıvranırken, acı karşısında kahramanlık taslanamaz,asla kahramanlık taslanamaz diye düşünüp duruyordu.
Gökyüzünün herkes için bir olması ne kadar tuhaftı. O göğün altındaki insanlar da birbirlerine çok benziyorlardı;her yerde,yeryüzünün dört bir yöresinde,birbirlerinin varlığından habersiz, aralarına nefret ve yalan duvarları girmiş,ama yine de birbirinin aynı olan;düşünmeyi hiçbir zaman öğrenemedikleri halde, bir gün dünyayı altüst edebilecek gücü yüreklerinde, içlerinde, kaslarında biriktirmekte olan yüz milyonlarca insan yaşıyordu.