İnsanın en büyük kepazeliği işte bu bağışlama duygusuydu.Kötülüklerin sürekli tekrar etmesinin nedeni de bu olabilirdi. Kendimizi hoş görmemiz,eninde sonunda inandırıcı bir gerekçe bulmamız.Olmadı, ben aciz bir kulum, her türlü kötülüğü yapabilir,suçu işleyebilirim ama yaradanıma sığınır, kendimi bağışlatırım ucuzluğu
Bazen kaybolduğumu hissediyorum.İnancım sarsılıyor.Doğruluğundan emin olduğum düşüncelerin hayat karşısında paramparça olduğunu görmek çok yıpratıcı.Karanlığın ortasında buluyorum kendimi. Doğru neydi,yanlış neredeydi,hakikat hangisiydi,Bilemiyorum.
"Çok empati kuruyorsunuz Başkomserim" dedi samimi bir tavırla."Ne dünya bu kadar hassasiyeti kaldırır,ne insanlar bu kadar inceliği...Hakikat çok daha basittir,çok da acımasız"