Nur Uslu
@nurfolio
16 okur puanı
Kasım 2024 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Gülseren Budayıcıoğlu’nu ilk olarak Camdaki Kız kitabıyla tanımıştım. Okuyacak bir kitap arıyordum ve tamamen rastgele şekilde Günahın Üç Rengi’ni seçtim. Okumaya başlayınca fark ettim ki, Budayıcıoğlu’nun anlatım tarzı yine tanıdık ama bu kitapta bazı kısımlarda olayların fazla rastlantısal ilerlediğini düşündüm. Sanki tamamen gerçeğe dayalı değil de, biraz kurguya kaçılmış gibiydi. Tabii belki gerçekten öyle olmuştur, bilemem ama bazı bölümler “yok artık” dedirtti açıkçası.
Doğal olarak Camdaki Kız’la da kıyasladım çünkü ilk tanıdığım kitap oydu. Bu kitap bana biraz daha “acemi işi” gibi geldi ama yine de konusu ve karakterler gerçek hayattan alınmış gibi hissettirdiği için etkileyiciydi. Gülseren Budayıcıoğlu’nun kitaplarında beni en çok çeken şey de bu zaten: insan psikolojisini, travmaları, bastırılmış duyguları o kadar net bir şekilde anlatıyor ki ister istemez kendinden bir şeyler buluyorsun.
Bazı kısımlarda gerçekten rahatsız oldum, hatta birkaç gece kitabı okuduktan sonra rahatsız edici rüyalar bile gördüm. Ama bence bu kötü bir şey değil — çünkü bu tarz kitapların amacı da zaten rahatsız etmek, düşündürmek, duygularını biraz sarsmak. O yüzden bu benim için bir eksi değil.
Genel olarak Günahın Üç Rengi, farklı insanların bakış açılarını anlamak isteyenler için güzel bir kitap. Zaman zaman fazla dramatik ya da abartılı gelebilir ama yine de insana “gerçek hayatta neler yaşanıyor”u hatırlatıyor. Ben sevdim, okumanızı tavsiye ederim.
Alper Canıgüz’ün okuduğum ilk kitabı Kan ve Gül oldu ve doğru bir seçim yaptığımı düşünüyorum. Roman, başından sonuna kadar sürükleyiciliğini korudu. Okurken sürekli “şimdi bu hikâye nereye bağlanacak acaba?” diye teoriler ürettim ama çoğu tahminim tutmadı. Bu da kitabın heyecanını artırdı. Özellikle başta küçük bir ayrıntı gibi görünen ipuçlarının, sonunda şaşırtıcı bir şekilde büyük anlamlar kazanması benim en sevdiğim anlatım tarzlarından biri.
Kitabın dikkat çekici yönlerinden biri de müzik ile edebiyatı birleştirmesi oldu. Bölümlerin Nirvana şarkılarından alınan başlıklarla ilerlemesi, romana farklı bir tat katıyor. Bazı bölümlerde ara verip Kurt Cobain dinleyerek devam ettim; bu, okuma deneyimimi daha da özel hale getirdi.
Kan ve Gül, kara mizahı, polisiye unsurları ve ironik diliyle sıradan bir romandan çok daha fazlası. Kimi zaman güldüren, kimi zaman düşündüren, özgünlüğüyle öne çıkan bir eser. Artık “özgünlük” dendiğinde aklıma gelecek ilk kitap bu olacak.
Camdaki Kız’ı Ezgi Selek’in önerisiyle okumaya karar verdim. Kitap boyunca romanın ana karakteri Nalan’ın yaşadığı travmaları ve bunların çocukluğuyla olan bağlantısını görüyoruz. Romandaki yan karakterler ise aslında toplumumuzda var olan fakat çoğu zaman dışlanan insanlar.
Feminist biri olarak, tabiri caizse aynı anda üç kadınla birlikte olan bir adamla asla empati kuramazdım; fakat bu kitap bana bunu bile yaptırdı. Hatta o adam için üzüldüğüm anlar oldu. Bazı kısımlarda ağladım; bunda kitabın gerçek hayattan izler taşımasının da büyük etkisi vardı.
Anlatım dili oldukça akıcıydı, bu da okumayı benim için keyifli hâle getirdi. Yazarın karakterler üzerindeki psikolojik çözümlemeleri, “kötü” gibi görünen kişilerin bile iç dünyasını anlamaya yönelik bakış açısı bana güçlü geldi. Kötülüğün altında yatan sebepleri ortaya çıkarma çabası, romanın en etkileyici yanlarından biriydi.
Kitabın ortalarında biraz sıkıldım ama özellikle son bölümleri çok sürükleyiciydi; son 60 sayfanın nasıl aktığını anlamadım. Genel olarak, herkesin okuması gereken bir kitap olduğunu düşünüyorum. Çünkü hayatın içinden gelen bir hikâye ve herkesin kendinden bir parça bulabileceği bir roman.
