Kışın ortasında açan umudun adı nergis,
Ayazı yarıp gelen ince bir inat gibi.
Toprak donmuş sanılırken, bir çiçek var ki; hala baharı hatırlar.
Soğuğa rağmen boynunu eğmez,
Sessizce öğretir beklemeyi.
Çünkü bazı çiçekler, en çok kar varken inanır güneşe.
Ve bir hilal gibi doğar, aldırış etmeden geceye.