Nur Yıldırım
@nurolduhttpp
5 okur puanı
Temmuz 2023 tarihinde katıldı
İlk kitabın dramı fazla sanıyordum ta ki ikinciyi okuyana kadar. İlk kitap belli bir yere kadar komikti en azından. Ama bu… bu beni bile aştı. Normalde yan karakterlere üzülmeyen ben, bu kitapta önce kötüyken daha sonra iyiye evrilmeye başlamış, sevmekle sevmemek arasında kaldığım bir karakter için ağladım dakikalarca… Kalbim çok kırık bir ümit o karakterin ayağa kalkmasını bekledim kitap boyunca ama sadece beklemekle kaldım.
İkinci kitap iyilerin arasına gizlenmiş kötüler ve kötü olmaya zorlanmış, ölümü bir giysi gibi üzerine geçirmiş masum karakterleri ayıklayıp bir tarafa koymakla geçti. Kitapta aksiyon, gerilim, olay asla bitmiyor. Bitiyor diyorsunuz, hayır, bitmiyor. Kitabın temposu yerinde saymıyor. Sanırım en çok bu yönünü sevdim.
Morfin, Vitamin, Burak, Mert, Aylin, Yelda ve Jaladhi. Öyle güzel bir aile oldular ki bütün sahnelerini gözlerim dolu dolu okudum. Jaladhi; evin öfkeli ama kalbi pamuk babasıydı. Aylin; evin diktatör büyük ablası. Burak; evin haşarı çocuğu. Yelda; en bıkkınları. Mert; Sürekli Burak’a sataşıp duran en büyük abi. Vitamin; evin neşe kaynağı ama sönüp duranından. Morfin ise… Morfin; evin en hüzünlü haliydi.
O kadar çok sevdim ki bu evreni, kitap hiç bitmesin istedim. Sonsuzlukta sıkışıp kalsaydı keşke. Ki öyle de oldu bence.
Bu kitabı hayatımın sonuna kadar unutmayacağım. Bende yeri hep ayrı olacak.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Kitaplarla yayılmak istenen bir virüs… İnsan beynini başkalaştırıp bir robot haline getirmek için yapılan deneyler… Birbirine karşı olan iki örgüt… Ve bu örgütlerden bağımsız şekilde kurulan sıkı bir aile bağı… her şeyden önemlisi ikisi: Morfin ile Vitamin.
Her şey kundaktayken birlikte yetimhane kapısına bırakılan iki bebekle başlıyor. Erkek bebeğin kundağında morfin olduğu için adını Morfin koyarlarken; kız bebeğin kundağında supradyn olduğu için adını Vitamin koyuyorlar. O bebekler büyüyor ve yetimhaneden kaçıyorlar. Vitamin denen kızımızın büyük bir hayali var: Yazar olmak. Yayınevlerinden defalarca kez red cevabı alsa da asla pes etmiyor. Yine red cevabı aldığı bir gün Morfin’le yolda yürürlerken bir afiş görmesiyle asıl macera başlıyor. Umutsuz Yazarlar Atölyesi, acemi yazarlara yazar olma yolunda staj veren bir çeşit kurum. Vitamin, yazar olmak için bu uğurda atölyeye katılıyor ve olanlar oluyor.
Eğer bu yorumu okuyorsanız şunu bilin ki bu kitabı ne kapağıyla ne de adıyla yargılayın. O hataya düşüp en başından okumadım. Kafamı duvarlara vurmak istiyorum. Acilen bulun ve okuyun, hiçbir şey kaybetmezsiniz ama çok şey kazanırsınız.
BİR DEVRİN SONUEdebiyat & Roman
Sonunda bitti. 10 senedir beklediğim kitap bitti ve ben de bittim.
Kitabın başı ve ortası yine bir şekilde konuşulur ama son kısım beni duvardan duvara vurdu tabiri caizse. Ben ne okuyorum şu an modunda dolaştım okurken. Çünkü okuduklarım o kadar sarstı ki beni ağlaya ağlaya helak oldum. Kesinlikle şunu söyleyebilirim: Şahmeran çıraklık, Veyl kalfalık, Elyel ustalık eseri Öznur’un.
Ben böyle duygu geçişleri olan bir kitap okumadım. Şahmeran ve Veyl’de okuduklarımız devede kulak kalmış aslında, biz bilememişiz. Elyel’in içindeki her bölüm sonu bir finaldi resmen. Bu söylendiğinde bir abartı gelmişti ama cidden öyle.
Spoiler olmadan anlatmak gerekirse Veyl’in sonunda iki kitap boyunca var olan mantık hatasının son bulmasıyla devam ediyor Elyel. Her sır açığa kavuşuyor ve karanlıktan aydınlığa çıkan her sır sonrası şok yaşamaktan ne hissedeceğimi şaşırdım. Öznur’un verdiği ara kendini o kadar sinmiş ki kitaba artık karakterlerin özellikle Ediz’in duygularını daha açık şekilde görmeye başladım. Çünkü ilk iki kitapta sadece Doğa’ya odaklanmıştım ama bu kitapta iki karakteri de açık ve yalın halde görmeye başladım.
Kitap serideki diğer kitaplara oranla daha az olay barındırıyordu daha çok hislere önem verilmişti. Yani ilk iki kitapta o kadar olay okuduk ki son kitap biraz nefes almamıza vesile oldu. Ama sanmayın ki olay yok… Evet var ama Şahmeran ve Veyl’e göre daha az.
Kitabı daha bugün bitirdim ama hâlâ ne hissedeceğimi bilemiyorum. Asla veda etmedim karakterlere. Ne Doğa’ya ne Ediz’e ne de diğer sevdiğim karakterlere… Bir parçaları hep benimle kalacak.
Bu arada şunu da ekleyeyim: Evet çok uzun süre bu kitabın çıkmasını bekledik. Evet beklerken çok yıprandık ama son sayfayı okuduktan sonra “Değdi,” dedim. Bir on sene daha bekleyebilirmişim.
Öznur’un kalemine