Sonra bir sabah, dedi, gözlerimi açtm ve, inan bana, acıdan kalkamadım. Sanki ağır bir levha ya da bir taş göğsümü sıkıştırmış gibiydi, nefes alamıyordum, beni aniden öyle bir çarptı ki, babamın artık hayatta olmadığını sanki ancak. o zaman anladım.
Rüyamda hayatta olduğunu gördüm ama olmaması gerektiğini biliyorum, o yüzden ona doğrudan, ama nasıl olur da buradasın, diyorum, ölüm belgen var ya. O da diyor ki, hata yapmışlar, beni bir aylığına bıraktılar. Biz ise güya seviniyoruz, diyor kızım, ama aslında korkuyoruz, çünkü yine acı çekeceğini biliyoruz.