İnsan, yaşadığı yerlerde beraber bulunduğu insanlara görünmez ince tellerle bağlanırmış; ayrılık vaktinde bu bağlar gerilmeye, kopan keman
telleri gibi acı sesler çıkarmaya başlar, her birinin gönlümüzden kopup ayrılması , bir ayrı sızı uyandırırmış.
Her sır söylenemez, kâh çift dersin , tek olur ; kâh tek dersin çift! Aynanın berraklığını, yüzüne karşı översen nefesinden ayna çabucak buğulanır, bulanır, bizi göstermez olur. Şu üç şey hakkında dudağını kıpırdatma : gittiğin yol, paran, bir de mezhebin. Çünkü bu üçününde düşmanı çoktur. Düşman bildi mi, sana pusu kurar. Bir iki kimseye söyledin mi , artık o sırra veda et. İki kişiyi aşan, bir başkasına da söylenen her sır yayılır. “ - Mevlânâ