"İnsanlar kararsız, vahşi yaratıklar. Kendi ölümlerinden korktuklari için savaşa giriyor, büyümesi yıllar alan şeyleri saniyeler içinde yok ediyorlar!"
"Ölümün gölgesi hep üstlerinde olduğu için," diye karşılık verdim. "Ölüm sabırsız davranıp da evlerine girdiği ve çocuklarının nefesini çaldığı için onları suçlayabilir misin?"
"Suçlayabilirim," dedi. "Tıpkı senin insanların aptalıkları yüzünden tanrıları suçladığın gibi."
"Peki ama bunun bir döngü olması gerekmiyor mu? Tanrılar insanları korur ve insanlar da tanrılara dua edip onları onurlandırır ."
"Bu tam da dünyanın onların etrafında döndüğünü düşünen insanların bakışı. Nehirler sizin için, gökyüzü sizin için, deniz sizin için... Siz dünyanın birçok parçasından sadece birisiniz ve bana sorarsan hepsini bozan parçasınız."