bu arada zamanında bunu söylemediğim için 
Açlık Oyunları serisiyle ilgili bir şey söylemek istiyorum; coriolanus un bu kadar kötü olmasını aklayacak bir backstory si yok, tabiki hiçbir geçmiş hikaye kötü karakterlerin yaptıklarını aklayamaz ama bazılarıyla empati kurabilirsin biraz, snow da bu yok. 
Kuşların ve Yılanların Şarkısı nda daha başkan snow olmadığı hallerinde bile çok kötü şeyler yapıyordu ve bunları yapması için gerçekten yeterli hiçbir sebebi yoktu, coriolanus direkt kötü olmayı seçmiş ve kötü doğmuş bir karakter, ve bence kuşların ve yılanların şarkısını başarılı yapan sebeplerden biri bu, yazar karakterini aklamaya çalışmıyor, yazdığı kişinin ne olduğunun farkında ve bunu bize de gösteriyor, çok küçük detaylarda ve snow un bazı iç düşüncelerinde bile onun nasıl biri olduğunu görebiliyorsun
Açlık Oyunları serisiyle ilgili bir şey söylemek istiyorum; coriolanus un bu kadar kötü olmasını aklayacak bir backstory si yok, tabiki hiçbir geçmiş hikaye kötü karakterlerin yaptıklarını aklayamaz ama bazılarıyla empati kurabilirsin biraz, snow da bu yok. Kuşların ve Yılanların Şarkısı nda daha başkan snow olmadığı hallerinde bile çok kötü şeyler yapıyordu ve bunları yapması için gerçekten yeterli hiçbir sebebi yoktu, coriolanus direkt kötü olmayı seçmiş ve kötü doğmuş bir karakter, ve bence kuşların ve yılanların şarkısını başarılı yapan sebeplerden biri bu, yazar karakterini aklamaya çalışmıyor, yazdığı kişinin ne olduğunun farkında ve bunu bize de gösteriyor, çok küçük detaylarda ve snow un bazı iç düşüncelerinde bile onun nasıl biri olduğunu görebiliyorsunReklam
lucy gray..
Elli yıl içinde sadece bir tane galibimiz olmuştu, o da çok uzun zaman önceydi. Kimsenin hakkında bir şey bilmediği bir kız. O zamanlar 12. Mıntıka’da neredeyse hiç kimsenin televizyonu yokmuş, bundan dolayı Oyunlar çoğunlukla kulaktan kulağa aktarılıyormuş. Eski şovlarda onun görüntülerini hiç görmemiştim, gerçi o zamanlardan kalma görüntüler çok az gösteriliyordu çünkü kayıt kalitesi kötüydü ve görkemsizdi. Annemler o zamanlar henüz doğmamışlardı, hatta anneannemin bile kızla ilgili pek bir fikri yoktu. Bizim galibin konusunu birkaç kez Lenore Dove’a açmıştım ama o kızdan bahsetmek istememişti.
Tren yola devam etti, benimle bildiğim ve sevdiğim ve umut ettiğim her şeyin arasına kilometreler soktu. Günün birinde anneme çamaşır işini bıraktırmanın; Sid’e dersleri konusunda baskı yapmanın –ki böylece toprak üstünde, kitap kaydı veya tren yükleme gibi bir maden işinde çalışacak, böylece gözleri hep gökyüzünde olabilecekti– ve Lenore Dove’la geçireceğim bir yaşamın, onunla aşk yaşamanın, evlenmenin, çocuklarımızı büyütmenin, onlara müzik öğretmesinin, benim de artık ne işle uğraşacaksam –kömür kazmak, içki yapmak, onunla olduğum sürece fark etmezdi– onunla uğraşmanın hayalini kuruyordum. Hepsi kaybolmuş, hepsi gitmişti.
Acısı karnımı deşse de, yumruklarımı morarana kadar cama geçirsem de bana sunduğu son hediye için ona minnettardım. Vedamızı Plutarch’ın yayınlamasına izin vermemişti.
Kalplerimizin parçalandığı an var ya? O an bize aitti işte.