“Elbette seni hatırlamazlar. Ama fikirler anılardan daha vahşidir ve kök salmaları çok daha hızlı olur.”
Henry çıktı, kapı arkasından kapandı ve bu ses, ilk kez Addie’nin içini sıkmadı. Sadece bir kapıydı. Bir nokta değil. Üç nokta. Devamı olan bir cümle.
“…Aut viam invenium aut faciam, vesaire vesaire.”
…
Ya bir yol bulunacak ya bir yol yapılacak.
“Sizi hatırlıyorum.”
Dünyayı yan yatırmaya yetecek kadar büyük iki kelime.
Sizi hatırlıyorum.