Sanki dikiş makinesinin çekmecesinde unutulmuş bir aile fotoğrafını, babam bir sonbahar günü ölerek, biz üç kardeş de evden ayrılıp hayatımızı kurarak terk ettik. Ama annem hala o fotoğrafta, o çekmecede; ipleri çürümüş birkaç makaranın, bir sürü iğnenin, paslanmış bir yüksüğün, ince beyaz bir sabun parçasının, irili ufaklı düğmelerin arasında yalnız, tozlu ve hala güzel... Annemi orada bırakmak istemiyorum. Geri dönüp almak istiyorum.
Artık yaşayacak bir şey kalmadı Sulhi Bey. Bundan sonraki günleriniz hatırlamakla geçecek.
Ve sonra ayrıldılar. Nesteren beyaz çiçekler açarak; Sulhi dallarına henüz hiçbir kuşun konmadığı, incecik, eğri büğrü bir ağaç olarak. Bu ağaç hep böyle incecik kalacak, kök salamayacak, meyve vermeyecek. Ama biliyor musunuz, güzel yine de!
Birlikte çıkıp şarap almışlar, Kurtuluş Parkı'nda sabaha dek içmişlerdi, aylardan mayıstı ve en zoru, şöyle bir dokunup geçen aşkı unutmaktı; çünkü aylardan mayıstı.
Bütün hayatını, ruh hallerini Pervin'in başından aşağı boca ediyordu. Zavallı kızın, Hasan'ın anlattığı her şeyi hatırlaması gerekiyordu. Aksi halde Hasan sinirleniyordu.