Çocuklar susarak bir şey anlatır. Bir şeyleri kırıp dağıtarak da, sakarlık yaparak da bir şeyler anlatır. Çayın içine altı şeker atan çocuğun anlatmak istediği bir şey vardır. Bunun ne olduğunu ona sormayın. Kendinize sorun! Altını ıslatan çocuk, annesine acıklı bir şarkı söyler aslında. Evde herkese bağıran bir çocuk, dışarıda neden sus pus olur? Yemek yemeyen bir çocuk aslında size kimi hatırlatır? Kavgacı çocukların dövdüğü her çocuk biraz babasıdır aslında. Babasının eve gelmeyen yüzüdür. Varken yokluğudur. Onun sesindeki bir şeyin eksikliğidir; merhametin...
Doğum, hastalık, ölüm Allah'ın emri. Anladık! Fakat ne bileyim, özlediğin bir işte çalışmadan, içine doğduğun şu dünyanın ötesini berisini hiç görmeden, taş üstüne bir taş koymadan, bir ağaçcağız olsun dikmeden, bir günceğiz olsun şunun bunun eteğini öpmeden yaşayamamak ve böylece dünyadan defolup gitmek de Allah'ın emri değil a!...
Tüm ömrünü bir şeyler bekleyerek geçirmişti zaten; babasının işten eve dönmesini beklemek, sevgiliden gelecek, ama hiç gelmeyen mektubu, yıl sonu sınavlarını, treni, otobüsü, telefonu, tatilleri, tatillerin sonunu beklemek, hep beklemek. Şimdi de kendisiyle önceden randevulaşmış olan ölümü beklemek zorundaydı. "Böyle bir şey ancak benim başıma gelebilir. Normalde insanlar en beklemedikleri gün ölürler."
Saçlarım birer birer ağarıncaya kadar başkalarının çocuklarına, onların saadetlerine kendimi vakfetmek artık beni korkutmuyor. İki sene evvel, bir sonbahar akşamı, gönlümün içinde öldürülen küçüklerin boş yerini başkalarının çocuklarına verdim.
