Şimdi kendimi yine köşemde bir sinir ve kıkırdak yığını olarak görüyorum; kimse idrakime, yüreğime ve inancıma beş paralık değer biçmez çünkü artık benden alınabilecek bir şey yok.
Hayatlarımızda yoğun bir içe dönüklük ve duygusal sıkışmayla geçen o çetrefilli dakikalar bir ihtimal hayatımızın yönünü değiştirebileceklerdir ve bunu sanki o sırada da biliriz; sonuç, neredeyse felç olmuş gibi bir his. Nasıl davranmalı?