Kalbimizin bazı parçalarını başkalarına ödünç vermez, onları feda ederiz. Bazı insanlar söz konusu olduğundaysa onlara verdiğimiz parçaların bir daha asla geri dönmeyeceğini biliriz.
Şimdi kendimi yine köşemde bir sinir ve kıkırdak yığını olarak görüyorum; kimse idrakime, yüreğime ve inancıma beş paralık değer biçmez çünkü artık benden alınabilecek bir şey yok.
Hayatlarımızda yoğun bir içe dönüklük ve duygusal sıkışmayla geçen o çetrefilli dakikalar bir ihtimal hayatımızın yönünü değiştirebileceklerdir ve bunu sanki o sırada da biliriz; sonuç, neredeyse felç olmuş gibi bir his. Nasıl davranmalı?
Ben belki de Charlotte’u kucaklamıyor, sarılıp yapışıyorum ona çünkü yüzme bilmediğimi itiraf etmeyen bir yanım var benim yada yüzebileceğime inanamayan bir yanım..