sende kendi çapında bir süper kahramansın Nurhan. Yirmi altı yıldır Türkiye de olup her geçen senenin daha iyi olacağını umut ediyosun, kolay değil yani
"Ya kalbim bir gün artık atmazsa?" diye sordu Momo.
"O vakit, senin için zaman da biter,çocuğum," diye cevapladı Hora Usta. " bunu şöyle de açıklayabiliriz: Zaman içinde günler, geceler,aylar ve yıllar boyunca geriye doğru giden aslında sen kendinsin. Bir gün çıkıp geldiğin o sihirli kapıya doğru yaşamın boyunca geri gidiyorsun ve sonun da yine oradan çıkıp gideceksin."
"Ya öbür tarafta ne var?"
"İşte orada, bazen taa içinde duyduğunu söylediğin müziği bulacaksın. Ama artık sen de o müziğin içindeki bir ses olacaksın. "
-Momo'yu süzdü. "Fakat sen bunları henüz anlayamıyorsun, değil mi?
"Yoo," dedi Momo, "sanırım anlıyorum"
"Hiçbir Zaman Sokağı'nda her şeyin nasıl da geriye doğru hareket ettiğini hatırlamıştı ve sordu: "sen ölüm müsün?"
Hora usta gülümsedi, karşılık vermeden önce bir an düşündü ve şöyle yanıtladı: " İnsanlar ölümün ne olduğunu bilselerdi ondan hiç korkmazlardı. Korkmayınca da kimse onların yaşam zamanını çalamazdı."
Son itiraf
Yıllar geçti, sevgili Manuel Valadares. Şimdi kırk sekiz yaşındayım ve zaman zaman, özlemimde, hep bir çocuk olduğum izlenimine kapılıyorum. Birden ortaya çıkıverecekmişsin, bana artist resimleri ve bilyeler getirecekmişsin gibi geliyor. Hayatın sevilecek yanlarını bana sen öğrettin, sevgili Portugam. Şimdi bilye ve artist resmi dağıtma sırası bende, çünkü sevgisiz hayatın hiçbir anlamı yok. Ara sıra sevgimle mutluyum, ara sıra da yanılıyorum; bu daha sık oluyor.
O çağlarda, bizim çağımızda yani, yıllar önce bir Budala Prens'in mihrabın önünde diz çökmüş "Budala" nın, gözleri yaşlarla dolarak ikonlara şunu sorduğunu biliyordum:
"Olup bitenleri çocuklara niçin anlatmalı?"
Gerçek, sevgili Portugam; bunları bana çok erken anlatmış olmalarıdır.
Hoşça kal!