Çağla
@nyksme
15 okur puanı
Haziran 2024 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Kitabı okurken darbe üstüne darbe aldığımı hissettim. Bir yandan da hayatına ucundan kıyısından değdiğim insanların ve elbette en çok kendimin -büyüklü küçüklü- parçalarına rastlamanın konforlu hüznünü yaşadım. Barış Bıçakçı öykülerini yazarken ‘kafalarına kafalarına vurayım’ demiş gibi. Kanıtlayamam ama aldığım darbeleri gösterebilir gibiyim.
Her öyküde birisiyle, bir şeyle ya da ne bileyim bir yerle benzerliklerine hayret ediyor insan. Ceren’in keçeli kalemlerinden biriyken ansızın Ferhat’ın kuklalarından birine dönüşüyoruz. Mehtap’ın annesinin evin önüne koyduğu erkek ayakkabılarındaki anlamı daha henüz sindiremezken Nezihe Hanım’ın evindeki küf kokusu genzimizi yakıyor.
Sade bir dilin altına sıkıştırdığı derin anlamlarla okuyucunun yaralarını eşelemekten büyük keyif alan Barış Bıçakçı’yı yine tarifi zor duygularla okudum. Öyküleri ve anlamı, bir çift erkek ayakkabısında aramayı sevenler için keyifli bir kitap.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
‘Okumakta ne çok geç kalmışım’ dedim kendi kendime kitabın kapağını kapatırken.
Kitaptaki bahsi geçen hiçbir karakter öylesine var olmamış, her birinin zaafları, acizlikleri ince ince işlenmiş. Ömer’in içindeki kötülüğe, bayağılıklara yenik düşmesi, Macide’nin kendine muhtaç birine ihtiyaç duyuşu, Bedri’nin hislerine yardım kılıfları giydirişi, Nihat’ın hırsı, cemiyettekilerin eksiklerini inanmadıkları fikirlerle kapatmaya çalışması… İçimizdeki Şeytan, yalnızca Ömer’in değil dünya kurulalı beri var olan ve var olacak tüm insanların hikayesini anlatıyor aslında.
Bildiğin bir öyküyü yeniden dinlemek gibi, hep farklı olmasını umduğun ama asla olmayan o öykü.. Akıcı dili sayesinde her ne kadar sıkılmasam da sıklıklıkla tekrara düşen bu kitap ruhumda yeni bir pencere açamadı. vakit kaybıydı diyemem, ama dönüp dönüp satırlarına sığınmayacağım kesin.
Kitap, hayattan umudunu kesmiş ve gerçek duygulara hiç değmemiş bir adamın doksanıncı yaş gününde yepyeni duygularla tanışması ile dünyasının değişmesini anlatıyor. Bu yeni duygu ‘aşk' işlense de kitabın asıl duygusu 'ölüm korkusu' bana kalırsa.
Zamir, yazarının ‘Uyanın artık, distopyalar gerçek ve vicdanınızı rahatlatmaya çalıştığınız her şey birer illüzyondan ibaret!’ çığlığı gibi.
Gerçeklerle arası olmayan ya da biraz uzaklaşmaya ihtiyacı olanların uzak durması gereken kitap, bir çocuk rahatlığıyla açık yaralarımızla oynuyor.
Tarzını ve üslubunu oldum olası çok sevdiğim Günday’ın neredeyse tüm kitaplarını okumuş ama ‘Kinyas ve Kayra’ kadar hiçbiri ruhuma bu denli nüfus etmemişti, Zamir’e kadar.
