Sadece dua edip hiçbir mücadele örneği göstermeyen insanlar görüyorum. Ve hemen her şeyi yaratıcısından isteyip yine yeteri kadar çalışmayan, azmetmeyen, mücadele etmeyen insanlar görüyorum.
İnsanlar, yaratıcıyı bir şeyler isteyebilecekleri bir güç olarak görüyor. Bunda yanlış olan ne? "Sadece bir şeyler isteyebilecek bir olgu olarak görülmesi" elbette. Bu size de yanlış gelmiyor mu? Bunu yapan çok fazla insan var. İnsan, eğer yeterince çalışıyorsa uğruna emek verdiği şey zaten onun olacak er ya da geç. Şayet ondan daha fazla emek veren ve hak eden biri yoksa.
Sahip olduklarımız için yaratıcıya sürekli teşekkür ederiz. Buna da şükür deriz. Peki değer bilir miyiz? Varlığına şükrettiğimiz şeylerin kıymetini sadece şükürle mi biliriz? Sahip olduğumuz her şeyin değerini bilmek en büyük şükür değil midir?
Sadece dilde yapılan şeylerin samimiyetine inanmıyorum. İnsanların konuştuklarından daha çok yaptıklarına odaklanıyorum. Çünkü en iyi dua çalışmak, en iyi şükür ise kıymet bilmektir.