Gizem
@ocalyptuss
115 okur puanı
Ekim 2016 tarihinde katıldı
Optimum toplum, buzdağı örneğine göre kurulur — dokuzda sekizi su seviyesinin altında, dokuzda biri üstünde.
Reklam
Tüm kültürel ve endüstriyel donanım yirmi iki bin Alfaya devredildi ve kendi işlerini kendileri idare etmek üzere bırakıldılar. Sonuç, tüm teorik öngörüleri tam olarak doğrular nitelikteydi. Toprak uygun şekilde işlenmemişti; bütün fabrikalarda grevler çıkmış, yasalar hiçe sayılmış, emirlere karşı konulmuştu. Düşük seviyeli işlerde görev verilen bütün insanlar, yüksek seviyeli işler için sürekli entrikalar çeviriyor, buna karşılık olarak da yüksek seviyede çalışan insanlar, ne pahasına olursa olsun konumlarını korumak için entrikalar çeviriyorlardı. Altı yıl geçtiğinde birinci sınıf bir iç savaşa girdiler. Yirmi iki bin insandan on dokuz bini öldüğünde, kurtulanlar hep birlikte dilekçe yazıp, Dünya Denetçileri’nden adanın yönetimini tekrar üstlenmelerini istediler.
Alfalar, Alfa işi yapmak koşuluyla, tamamıyla sosyalleştirilebilirler. Epsilonlara özgü özverileri yalnızca Epsilonlardan bekleyebilirsiniz, çünkü Epsilonlar için bunlar özveri değil, en az direniş sınırıdır. Şartlandırması, koşması gereken çizgiyi zaten çizmiştir. Elinde değildir, yazgısı önceden belirlenmiştir. Şişeden alındıktan sonra da şişede kalmaya devam eder - çocuksu ve embriyonik saplantılarla dolu görünmez bir şişede. Elbette her birimiz bir şişede geçiririz yaşamımızı. Ama eğer Alfa isek, şişelerimiz görece büyüktür. Daha dar bir alanla sınırlandırılsaydık, sürekli acı çekmemiz gerekirdi.
Alfalardan oluşan bir toplum, eninde sonunda istikrarsız ve sefil olmaya mahkumdur. Çalışanlarını sadece Alfaların oluşturduğu bir fabrikayı düşünün — yani ayrı olan ve akrabalık bağları olmayan, iyi bir mirasa sahip, özgür iradesiyle seçim yapabilecek ve sorumluluk alabilecek bireylerden oluşsun. Abes bir durum olurdu. Alfa olarak şartlandırılmış bir insan Epsilon Yarı Moronların işini yapmak zorunda kalsaydı çıldırırdı — çıldırır ya da her şeyi kırıp dökmeye başlardı.
Izdırap karşılığında kazanılan şeylerle kıyaslandığında, şu andaki mutluluk çok sefil kalır. Ve tabii ki istikrar, istikrarsızlık kadar gösterişli değildir. Mutlulukta, şanssızlığa karşı verilen mücadelenin ihtişamlarından hiçbiri yoktur. Günahla mücadelenin, veya ihtiras ya da şüphe nedeniyle ölümüne alt üst oluşların görkemini bulamazsınız mutlulukta. Mutluluğun yüce bir yanı yoktur.
Reklam