Odamdayım
@odamdayim
7 okur puanı
Ocak 2019 tarihinde katıldı
Her kadının kendinden bir şeyler bulabileceği ve toplum tarafından zedelenen beden algımızı nasıl daha sağlıklı bir noktaya getirebileceğimizi anlatan çok güzel bir kitap. Kırılganlıklarımızı nasıl onarabileceğimiz konusunda zihnimde yeni kapılar açtı, okuduğuma memnun oldum.
Reklam
Kitabın içerisindeki bir iki cümle beni etkiledi ancak kitabın dilini ağdalı buldum. Okuru tam anlamıyla bir çözüm sunduğunu düşünmüyorum. Ya da yazarı tam olarak ben anlayamamış da olabilirim. Bilmiyorum.
Gerçekten güzel ve faydalı bir kitap. Sadece kitapta bazı konularda fazla tekrar edilmişti o yüzden bazı yerleri okurken sıkıldım. Gerçi yazar belki de okuyucuyu o konularda ısrarla uyarmak istemiş de olabilir. Yani sonuç olarak telefon bağımlılığı olan kişilere
öneririm.
Sait Faik’in ne kadar naif, ne kadar düşünceli bir insan olduğunu hikayelerini okuduğunuz zaman anlıyorsunuz. Çoğu hikayesinde insanı konu alan ve incitmeye korkar gibi her bir karakteri özenle yazan müthiş bir yazar. Kitabı bitirdiğimde yüzümde buruk bir gülümse kaldı.
Hele ki Bedri Rahmi’nin Sait Faik için son sözleri insana garip hüzünlü duygular hissettiriyor. İyi ki yazmışsın, iyi ki okumuşuz.
Mektuplarında görüyoruz ki Van Gogh’un eserlerini icra edebilmesi için gerekli olan maddi desteği kardeşi Theo karşılıyor. Sadece maddi olarak değil manevi olarak da ağabeyine her daim destek olan Theo benim gözümde adeta kanatsız bir melek. İki kardeşin aynı edebi ve sanatsal zevklere sahip olması ve bu konular hakkında birbirileriyle konuşabilmesi, sağlıklı ilişkiler ve arkadaşlıklar kurmakta zorlanan Van Gogh için büyük bir şans. Hatta Van Gogh’un maddi ve manevi zorluklarla geçen hayatında sahip olduğu tek şansı kardeşi Theo diyebiliriz. Çünkü bütün bu zorlukların üstüne Van Gogh’un melankolisi ve depresyona yatkın ruh hali de onu hayatta yalnız ve biçare kalmaya adeta mahkum etmiş.
İlhamını kırsal kesimde yaşayan insanlardan, okuduğu romanlardan ve en çok da doğadan alan Vincent en önce doğa ile boğuşmayan insanların hiçbir zaman başarıya ulaşamayacağına inanmış. Hayattaki amacını 1883’de yazdığı mektupta, yaptığı resimlerin birtakım sanat akımlarının hoşuna gitmek için değil, gerçek, içten, insancıl duyguları dile getirmek için desen ya da resim olarak birkaç andaç bırakmak olduğunu dile getirmiştir.
