Ömer Faruk
@ofaguna
“İşte o zaman çekip gitmek gerekiyor…”Alıntı
"Benim vatanımın" diyor misafir, "varlığı sonra erdi. Benim vatanım Polonya ve Viyana, bu ev ve şehirdeki kışla, Galiçya ve Chopindi. Bütün bunlardan geriye ne kaldı? Hepsini bir arada tutan o gizemli tutkal artık etki etmiyor. Her şey parçalarına ayrıldı.Benim vatanım bir duyguydu. Bu duygu yara aldı. İşte o zaman çekip gitmek gerekiyor.”
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Bence de. Ancak kağıt üstünde değişebilirsin bunuAlıntı
"İngiliz vatandaşıydım" diyor Konrád mahcup bir edayla. "İnsan vatanını on yılda bir değiştiremez."
"Hayır" diye onaylıyor general. "Bence insan vatanını hiçbir şekilde değiştiremez. Olsa olsa belgelerini değiştirebilir.”
Bazen içimizdeki bi şeyi öldürmek isterizAlıntı
"Tropikal kuşak korkunç" diye tekrarladı Konrád. "Bizim gibiler dayanamaz. Oralar insanın organlarını mahveder, dokularını yakar. İnsanın içindeki bir şeyi öldürür."
"O yüzden mi oraya gittin?" diye sordu general önemsemeden ve özel bir vurgu yapmadan. "İçindeki bir şeyi öldürmek için mi?"
“O an ikisi de, aradan geçen yıllarda yaşama güçlerini beklemekten aldıklarını hissediyorlardı. Tıpkı insanın ömrü boyunca tek bir göreve hazırlanması gibi. Konrád dönmek zorunda kalacağını biliyordu, general de bu anın geleceğini. Bunun için yaşamışlardı.”
Cümleye bak "Beni bekledi, o sayede bu kadar güçlü."Alıntı
Aradan geçen kırk bir yıl, birbirlerini görmedikleri ama her gün, her an birbirlerinin varlığını bildikleri bu uzun mesafe dönemi onları güçten düşürmemişti. Dayandık, diye düşündü general. Misafirse, içinde hayal kırıklığıyla memnuniyetin -hayal kırıklığı, çünkü öteki zinde ve sağlıklı bir şekilde karşisında duruyordu; memnuniyet, çünkü kendisi de bütün gücünü geri kazanmayı başarmıştı- birbirine karıştığı tuhaf bir hoşnutlukla şöyle düşünüyordu: "Beni bekledi, o sayede bu kadar güçlü."