“Eğer din kardeşinde bir ayıp görürsen, o ayıp sendedir, halbuki onda görüyorsun. Âlem âyîne gibidir, kendi nakşını onda görürsün. O aybı kendinden izâle et! Zîrâ incindiğin şey sendedir.”
“Bu söz, söze muhtaç olan ve söz ile idrâk eden kimse içindir. Velâkin sözsüz idrâk eden kimse için, söze ne hâcet vardır!… Nihâyet gökler ve yerler, idrâk eden kimse için hep sözdür.”