Bunun üzerine sustu cüce; uzun sürdü bu suskunluk.
Ama onun suskunluğu bunalttı beni; sahiden böyle iki kişiyken bir başına olduğundan daha yalnızdır insan!
İnsanın değişken-korkak doğasını tanıyan, inanmamalı bu renkli bahar çimenine!
Başka türlü olabilseler, elbette başka türlü isteyeceklerdi. Yarım-yarım olanlar mahvediyorlar bütün olan ne varsa.
Hep böyledir zayıf insanların doğası: kendi yollarında kaybederler kendilerini. Ve sonunda yorgunlukları bile sorar: "Niye gidiyorduk ki yollarda! Her şey aynı!"
''Çoktandır biliyordum şeytanın bana çelme takacağını. Şimdi cehenneme sürüklüyor beni: Engel olacak mısın ona?''
"Şerefim üzerine dostum," diye yanıtladı Zerdüşt, "sözünü ettiklerinin hiçbiri yok: ne şeytan var, ne de cehennem. Ruhun bedeninden önce ölmüş olacak, hiç korkma artık!"