Tam bir yalnızlık konumunda, insan kendini olumlu eylemle dile
getiremediği, çektiği acılara doğru bir tavırla -onurlu bir tavırla-
katlanmaktan başka yapacak hiçbir şeyi olmadığı zaman, sevdiği
insana ilişkin içinde taşıdığı imgeye sevgiyle yoğunlaşarak
doyuma ulaşabiliyordu.
İnsanın sevgiyle ve sevgi içinde kurtuluşu. Dünyada hiçbir
şeyi kalmayan bir insanın, kısa bir an için de olsa, sevdiği insana
ilişkin düşüncelerle ne kadar mutlu olabileceğini anladım.