Bazı kitapları anlatmak zordur çünkü konuya değil, bıraktığı hisse dönüşürler.
Algernon'a Çiçekler tam olarak böyle bir kitaptı benim için. Yıllardır karşıma çıkıyordu ama ne yorumlarını okudum ne de konusunu araştırdım. Belki de bu yüzden Charlie'nin hikâyesi beni bu kadar derinden etkiledi.
Sayfalar ilerledikçe sadece bir karakteri değil; anlaşılma isteğini, yalnızlığı, sevgiyi ve insan olmanın kırılgan yanlarını okudum. Kitabı bitirdiğimde ise içimde uzun süre kalacak bir hüzün kaldı.
Bazı hikâyeler son sayfada bitmiyor. Charlie de onlardan biri oldu. 🌺📖❤️
İlk sayfalarını titrek mum ışığında okudum…
(Romantik olsun diye söylemiyorum. Titrek mum ışığını da sevmem. Dikkatim dağılıyor okurken. Elektrikler kesikti. Telefonumun da şarjı bitti. Yapacak bir şey bulamadım. Hatta bir ara göbeğimle ritim tuttum. Kız kardeşim, sıkıntıdan göbeğinle ritim mi tutuyorsun, dedi. Onayladım. Devam ettim sonra. İyi bir ritim tutturmuştum. 🥁
Neyse sonra dedim, mum yakıp kitap okuyayım. Kız kardeşimin odasından mum aldım. Şiirli mummuş onlar. Geri aldı. Şiirsizini verdi. Cahil gibi oldu bana verilen mum. Halbuki erirken o da çevresini aydınlatıyordu. Ne gereksiz edebiyat kastım. Geri alıyorum. Silmeyeceğim ama. Yazdım bir kere. Biraz da hoşuma gitti şimdi.)
Kitabın fotoğrafını attım, altı boş kalmasın dedim. Daha da boş olmamıştır inş.
Bir de alıntı atayım, dengelesin iki gözümün yazarı:
“ Romanlarınızdaki karakterler sizinle beraber yaşamaya devam ediyor mu? Bunu sordu. Bir düşündüm, romantik bir cevap mı versem, muzip bir cevap mı versem, yoksa hakikati mi söylesem. Hafif sol çaprazımdaki Mehmet'e baktım.
Sinsice bunu sen istedin der gibi bakıyordu bana. Mustafa en arkalarda bir yerlerdeydi. Kafasını eğmişti, dinlemiyordu bizi.
Sorunun sahibi genç kıza döndüm.
Hakikati söyledim.
Tabii ki hayır. Onlar yazdığım romanlardaki olayları, anlatmak istediğim olgular anlaşılsın diye yaşamak zorunda olan kurmaca karakterlerdi, yazdım ve onlarla işim bitti. “
Delirmeler Sarayı
Güray Süngü
Mehmet'i Sakatlayan Serçe Parmağı 
Dördüncü Tekil Şahıs 
İbrahim’in Kaybettiğini Bulmasıdır 
Düş Kesiği
Delirmeler Sarayı
Güray Süngü
Mehmet'i Sakatlayan Serçe Parmağı Dördüncü Tekil Şahıs İbrahim’in Kaybettiğini Bulmasıdır Düş Kesiği
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Herkesin bir hayali vardır belki ama herkes o hayale ulaşamaz.
Insan bazen en çok, gerçekleşmeyeceğini bildiği hayallere tutunuyor.
Fareler ve insanlar, sadece iki arkadaşın hikâyesi değil;
dostluğun, yalnızlığın ve hayata tutunma çabasının hikâyesi.
Bazı kitaplar okunur, bazıları hissedilir...
Fareler ve Insanlar, insan olmanın kırılganlığını anlatan unutulmaz bir hikâyeydi.
İyi ki okudum.
onlarca kitap
okudum tek
paragrafta takılı
kaldım ve şöyle
diyordu
"Ben sizi
kendim gibi
sandım."
About KafkaDuygu ve Düşünce
Beni tanıyan insanlar 
Milena'ya Mektuplar ı çok seveceğimi söylemişti ama tamamen sinirlerimi bozdu. Stefan hariç yazarlara şans vermeye çalışıyorum. Başta dönüşümü okudum ve çok beğendim. Fakat Milenaya geçince tam bir hayal kırıklığı yaşadım. Belki de o kitabın kurgudan değil de saf gerçeklikten oluşmasından kaynaklanan bir durumdur. Bilemiyorum. Tek bildiğim şey Kafka sinirlerimi bozdu fazlasıyla... Fakat yazdığı her bir kelimenin yakılmasını ve kimseyle paylaşılmamasını isteyen bir adama, yaşadığı gerçeklik yüzünden söylenmem ne kadar doğru bilemiyorum... Kafkaya karşı nötr kalacağım galiba...
Milena'ya Mektuplar ı çok seveceğimi söylemişti ama tamamen sinirlerimi bozdu. Stefan hariç yazarlara şans vermeye çalışıyorum. Başta dönüşümü okudum ve çok beğendim. Fakat Milenaya geçince tam bir hayal kırıklığı yaşadım. Belki de o kitabın kurgudan değil de saf gerçeklikten oluşmasından kaynaklanan bir durumdur. Bilemiyorum. Tek bildiğim şey Kafka sinirlerimi bozdu fazlasıyla... Fakat yazdığı her bir kelimenin yakılmasını ve kimseyle paylaşılmamasını isteyen bir adama, yaşadığı gerçeklik yüzünden söylenmem ne kadar doğru bilemiyorum... Kafkaya karşı nötr kalacağım galiba...
Ne demiști, cenneti bir büyük kitaplık olarak düşleyen Borges:
"Ben hayatı yaşamadım, okudum."