Sonuna doğru şaşırtıcı şeyler olsa da bazı durumlar biraz havada kaldı gibi. Yazarı çok severim, çok başka bir kafası var, belki de bazı şeylerin okuyucunun hayal gücüne göre şekillenmesini istemiştir. Ama yine de kitabın sonu aceleye gelmiş gibi.
Kitapta yine acayip bilgiler ediniyoruz. Yazarın bu yönünü seviyorum. Bu bilgileri sırıtmayacak şekilde hikâyeye çok güzel yediriyor. Tabi sorsanız, "Şimdiye kadar okuduğun kitaplarındaki hangi bilgi aklında kaldı?" , cevap:"hiçbir şey:))".
Ayrıca kitapta cinsellik çok fazla. Hatta direkt bir sekskolik bir adamı okuyoruz, bazı okurları rahatsız edebilir, ki zaten yazar da ilk cümleden kitabı okumamanız gerektiğini söylüyor ve bu uyarılarını birkaç sayfa boyunca tekrarlıyor. Bir de ben uyarayım dedim. Çünkü ben kitabı araştırırken böyle bir bilgiye denk gelmedim. Bilseydim almayabilirdim. Tüm bunlara rağmen yazarı sevenlere tavsiyedir. Ve ben 
Chuck Palahniuk okumaya devam edeceğim.
Kitapla ve sevgiyle...
Chuck Palahniuk okumaya devam edeceğim.
Kitapla ve sevgiyle...
Polisiye romanları seviyorum ama bu kitapta beni en çok etkileyen şey gizemden çok anlatım tarzı oldu. Flavia de Luce, yaşına rağmen zekâsı, merakı ve olaylara yaklaşımıyla sıradan bir karakter değil. Onun gözünden ilerleyen hikâye hem eğlenceli hem de sürekli yeni ipuçlarıyla okuru diri tutuyor.
Kitap boyunca her ayrıntının bir anlamı olabileceğini düşünerek okumaya devam ettim. Gizem, mizah ve aile ilişkileri birbirini güzel tamamlıyor. Sonuna kadar merak duygusunu kaybetmeden okutan, temposu düşmeyen keyifli bir polisiyeydi. Flavia’nın farklı bakış açısı sayesinde serinin devamını okumayı gerçekten merak ettim.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Yine arka kapak yazısına kandım, yine fena kandırıldım.Benim beklediğim ne, bu ne oldu tam anlamıyla.Cidden anlamıyorum yani editör falan da mı hiçbir şey dememiş.Ben dark romence tarzında gizemli bir şeyler okuyacağımı sanırken altıncı his ile zindan adası karışımı bir şey okudum ki, bu sadece son bölümlere gelince netlik kazandı.O kısma gelene kadar peki ne okudun derseniz cevabım sadece smut.Başka hiçbir şey yoktu desem yeridir.Dark Romence kitaplarında bile bu kadar olmuyor, cidden ne gerek vardı anlamadım madem bu türde bi kitap yazacaksın..Yarısına geldikten sonra bırakmam gerekirdi ama işte benim lanet olasıca merakım yüzünden devam ettim.Ters köşe beni şaşırtsa da çok kısa sürdü çünkü ben bunu daha önce görmüştüm hissi hemen devreye girdi.Bunun için 300 küsür sayfayı okumaya değer miydi?Hayır maalesef değmezdi.
Lana, sen benim bebeğimsin.
O sonu en çok sen hak ettin.
Soluksuz ve dehşet bir merakla okudum. Her bölüm bittiğinde "Bir bölüm daha." diyerek kendimi durduramadım.
İntikamı hiçbir zaman doğru gösteren bir hikâye değildi. Ama Lana'nın acısını, öfkesini ve yaşadıklarını öyle iyi hissettirdi ki onu anlamamak mümkün değildi.
2026'nın favorileri arasına girmeyi sonuna kadar hak etti. Tek üzüldüğüm şey bu hikâyenin bitmiş olması. Biraz daha uzun olsaydı hiç sıkılmadan okumaya devam ederdim.
Seni özleyeceğim, Lana.
Yazarın “Görünmeyen Döngü” serisinden okuduğum beşinci kitabı oldu. Dili sade, okuması kolay tabiri caizse bir kahve içerken bitecek bir kitap. Yazar her kitabında farklı bir dini veya öğretiyi ele alıyor. Bu kitabında da Tibet Budizmini işlemiş. Keyifle bir çırpıda okudum. Fakat doğruyu söylemek gerekirse okuduğum en iyi kitabı mıydı? Hayır. Akıcı sade bir anlatım ama fazla yüzeysel kaldı sanki. Kısacık bir kitaptan yoğun bir anlatım beklentim yoktu gerçi ama diğer kitaplarını daha önce okuyup daha çok beğenince beklentim bir tık daha yükselmişti. Ama yine de sevdim. Yazarın bu serisindeki diğer kitapları da okumaya devam edeceğim. Keyifli okumalar dilerim.
Kusursuzca Kusurlu serisinin üçüncü kitabı Saklı Gerçekler’i de bitirdim.
Bu seriye başlarken normalde okumaya alışık olduğum türden çok uzak bir yere girdiğimi düşünüyordum. İlk kitapta biraz şaşırdım, ikinci kitapta serinin havasına alışmaya başladım. Üçüncü kitapta ise artık Neva Altaj’dan ne beklemem gerektiğini daha iyi biliyordum: hızlı akan, karanlık atmosferli, romantik gerilimi yüksek, mafyatik drama.
Saklı Gerçekler, Angelina ve Sergei’nin hikayesi. Sergei’yi önceki kitaplardan beri merak ediyordum. Serinin içinde daha dengesiz, daha karanlık ve daha dikkat çeken bir enerjisi vardı. Bu kitapta da karakter olarak ilgimi çekti. Özellikle geçmişinden taşıdığı ağırlık, öfke patlamaları ve kontrolünü kaybetme hali kitabın en dikkat çekici taraflarından biriydi bence. Ama tam da bu yüzden beklentim daha yüksekti.
Sergei karakteri daha güçlü işlenebilirdi. Onun neden böyle biri olduğunu, geçmişinin onu nasıl bu hale getirdiğini, içindeki o karanlığın nereden beslendiğini daha detaylı okumak isterdim. Kitap bu kapıyı aralıyor ama benim istediğim kadar içeri girmiyor. Bence karakterin potansiyeli vardı, sadece biraz hızlı geçilmiş gibi hissettirdi.
Angelina tarafında da benzer bir eksiklik yaşadım. Onun içinde bulunduğu durum, korkuları ve hayatta kalma çabası hikayenin önemli bir parçası ama karakter olarak beni tamamen yakalayamadı. Sergei gibi yoğun bir karakterin karşısında daha güçlü, daha akılda kalıcı bir kadın karakter okumak isterdim. Bu yüzden ikilinin arasındaki çekimi yer yer hissetsem de duygusal bağ tarafı beni tam olarak ikna etmedi.
Kitabın akıcılığına laf edemem. Neva Altaj’ın bu seride en iyi yaptığı şeylerden biri bu zaten. Sayfalar hızlı ilerliyor, olaylar bekletmeden akıyor ve kitap kendini okutuyor. Fakat bu kitapta bazı şeylerin fazla hızlı
