Öncelikle nefsinde Allah’ın dinini hâkim kılmalısın.
Gönül ülkeni sadece Allah’a aç. Allah’ın dışında her şeye kapat. Sadece O’nu sev. Sevdiklerinide O’nun için sev. Gönül ülkende Allah hâkim olursa onun illeri olan azalarında O’nun şeriaiti hüküm sürer. Aklın vahiyle beslenir. Ruhun gıdasını O’na ibadetten alır.
Gözün O’nun bak dediği yerden bakar. Elin, tut dediği yerden tutar. Ayağın, yürü dediği yerden yürür. Dilin, söyle dediği sözleri söyler.
Böylece sen O’nun boyasıyla boyanmış olursun. Seni gören, sende O’nu görür.
Reklam
Her birimizin önüne konan hayat planı 25 yaşına kadar okullara gidip eğitilmek. Sonuç ne peki?
Ülkesi dışında hiçbir ülkeye gidememiş, anadil dışında hiçbir dil konuşamayan biri olmak.
Bunlar bir yana yıllarca süren eğitimlerden sonra işe girememek. Peki tüm bunlar ne için? Dünyada doğup dünyayla iletişime geçmeden, gidip konuşmadan, gezip göremeden kendi sokağımızda doğup büyüyüp ölmek için mi?
Müsvedde hayatlar yaşıyoruz, öylesine ciddiye almadan, özenmeden.
Hep bir gün toplarız düşüncesi var kafamızda.
Hepimiz hiçbir zaman gelmemiş ve gelmeyecek o gün umuduyla yaşıyoruz.
Ben artık müsvedde bir hayat yaşamak istemiyorum.
