"Bensiz mutlu olabileceğini, gülebileceğini hatta ben olmayınca hiçbir şey olmamış gibi yaşamını sürdürebildiğini gördüm. Buna katladım, buna alıştım. Bunu hiç unutamadım.
İçimdeki o kırık hissin canımı yaşamın boyu acıtacağı
gerçeğini kabul ettiğim gün artık kalbimde taşıyacağım şeyin sen değil, senin kanserin olduğunu fark ettim. Buna rağmen senden nefret etmeyi hiç beceremedim, öyle ki sokakta karşıma çıksan hiçbir şey olmamış gibi yine sana sarılmak, öpmek isteyeceğim. Kendimden utanmalı mıyım bilmiyorum.
Kendinden utanmalı mısın, bilmiyorum."