Millet birbirine sarılmayı unuttu, birbirinin gözünün içine muhabbetle bakmayı, birbirilerine sevgi duymayı, saygı duymayı. İnsanlar insan olmayı unuttu.
Bana:
Kitap Aziz Mahmud Hüdayi'nin nefsiyle başa çıkmasını anlatıyor. Klasik bir roman okuma niyetiyle okuyanları hayal kırıklığına uğratabilir. Olay örgüsü yok denecek kadar az. Daha çok insanın manevi arayışını anlatan, insanı iç dünyasına sürükleyen düşünsel bir metin . Bu bağlamda bana deneme okuyormuş hissi verdi.
Diline gelecek olursak sade, şiirsel, sembolik bir dili vardı. Sık sık tekrar düşmüş. Kitabın her sayfasında en az 1 kere tekrarlanan "ben nefstim, nefstim ben" ibaresi yer alıyor. Bu okurken beni çok yordu. Ben roman okurken roman okuduğumu anlamak isterim, deneme mi okudum roman mı hissini bana hitap etmedi.
Son olarak "Sen" bölümlerini okuyamadım ben de ilerlemesi maalesef.
Aziz Mahmud Hüdayi'yi başka şekilde tekrar okumak isterim.
Saygılar.