olivia

Kan gülleri büyütürüm Sabır saksılarında. Ben hep kendini yiyen Bir garip deliyim.
SU GELİR YARA DEĞER
Reklam
Duymadan dinleyip anlamadan konuşuyoruz. Hepimiz ayrı ayrı kendi kıyılarında Öyle kolay anlaşıyoruz ki... Bir ayrılığı kalmadı düşüncelerimizin İncelik adına kimi, çoğu korkudan Ustaca düzenledik duygularımızı; Anılar acı vermiyor artık, bizi biz eden Değerler yıkıntısında onursuz oturuyoruz. Eskimiş eşyalarız yeri hiç değişmeyen Yalnızlığı çağrıştırıp yılgınlığı biçimleyen.
SIFIR
El vermek nedir dosta dostluk nedir ki Hep bir oyuna gelmekti korkuları Güvensiz büyüttüler çocukları.
ÇOCUKLARI ÖLDÜRDÜLER
Sürekli bir gerginliği yaşıyoruz hepimiz Bütün umutlarımız acılara ayarlı Taşkın sularımızda baskı bentleri Bir çağlayan sesine dönmüyor sevincimiz Dönüp dönüp sürekli kendimizi yıkıyoruz
GECE SEFALARI
Seni kendimden tanıdım çocuk Yüreği sürekli çiğnenen bir yol Gövdesi acılardan acılara köprü Biraz öfke, biraz umut, çokça onur Olan kendimden. Eğildim öptüm yıkık alnından Uzaktın, kıyamadım sessizliğine Biraz daha dedim içimden, biraz daha; Gün olur, onuru güzel çocuk Acı da yakışır insanın yüreğine.
TANIDIM SENİ
Reklam