“Japonya kaybedecekti. Hemşerileri, biraderleri teker teker kil bebekler gibi dökülecekti. Sayısız vücut beton ve tuğlalarla birlikte havaya uçacak; etraf bacak, kol, kelleyle dolacaktı. Yeryüzü ağaçların dahi bulunmadığı düz bir mezarlık vadisine dönecekti. Öyle olduğunda nereye kaçacaktı, başını nereye sokacaktı? Bombalanıp paramparça, delik deşik olacak mıydı?”
“Adamın artık yalnızlıktan korkmasına gerek kalmamıştı. Yalnızlığın ta kendisi olmuştu.”
“Bu güruhun içine bizzat karışabilirsiniz ama etrafınıza kendinizin sadece gözlemci olduğu ve bu güruha kesinlikle ait olmadığınız inancıyla bakmalısınız.”
Sayfa 25
“Onlar şapkalarını çıkarıyorlar, ben de kellemi.”
