Ölümün ardından
Bir fani rüyaydı bu, bitti nihayet perde,
Dünya bir gölge imiş, asıl vatan o yerde.
Yolcu uğurlandı bak, sessiz ve derin evden,
Kurtuldu ruh kafesten, o kapkara alevden.
Toprak sessiz bir ana, kucağını açıyor,
Dünyadaki rütbeler, birer birer kaçıyor.
Gözlerdeki o gaflet, yırtıldı bir an için,
Sual eyler melekler: "Bu ömür bitti niçin?"
Ardında kalan dünya, artık bir eski masal,
Ne bir teselli verir, ne mülk ne de bir misal.
Musallanın üstünde, bir garip yolcu şimdi,
Az önce nefes alan, o titrek mum da dindi.
Gaflet uykularından, uyanıştır bu ölüm,
Hakka giden kervanda, son varıştır bu ölüm.
O büyük mahkemede, mizan kurulduğu an,
Rahmetin gölgesinde, can bulur elbet inan!
