Belki de söyleyecek bir sırrı,emanet edecek son bir sözü vardı.Fakat kime söylemeli?Irmak acımasız...Ağaçlar duygusuz... Bulutların arasında büsbütün kurtulmaya çalışarak ışığını yayan ay, kayıtsız ve kendi halinde...
Zavallı hafızalar!Günden güne yok olduğunu hissettiğimiz,vücut denilen şu toprak yığınının üzerinde her şeyin devamı için boşu boşuna çalışır durur.Hüzün verici bir bakışı yıllarca hatırlar.Bir sözü,bir gülüşü yıllarca saklar.