Ellerim uzağındaydı. Şiirler okuyor, adının geçtiği betimlemelerin ve hasretlerin koynuna salıyordun gözlerini. Kelimelerin seni okşaması hoşuna gidiyordu elbet. Nasıl gitmesin: seni öylece sana anlatmıyor, sevgime bulaşan kutsallığının kör eden ışığıyla tasvir ediyordum seni. Fazla ışığa maruz kalan gözün kör oluşuydu bu. Ellerim uzağındaydı. Oysa seni gönlüme sorsam, üzerindeki gömlek sana ondan daha uzak der, kızar, içerlenirdi sorgulandığına. Lakin böylesi sevda içinde bin feda dahi bir kalbe sızmaya muktedir midir?. Bu kadim sorunun cevabını biliyorum artık.
Reklam
