Yanağını yanağımdan çekip gözlerime derin derin baktı. Karşımda bir çocuk gibi ağlayacaktı neredeyse. Ağzını açmış tam bana bir şeyler söyleyecekti ki, parmaklarımı dudaklarına bastırdım. "Şşşt," dedim. "Sadece rüzgârın tatlı fısıltısını dinle."
“Bir kez kendini bulmuş olan kişinin bu yeryüzünde yitirecek hiçbir şeyi yoktur artık. Ve bir kez kendi içindeki insanı anlamış olan bütün insanları anlar.”
Stefan Zweig