"zaman en büyük ilaç" deyiminin gerçekleştiğine inanıp, zamanın değersiz bi etken olduğuna inanıp yine onu yüceltirdim, kafamın içinde yaratığım ütopyonun anahtarını fırlatıp, paylaşma duygusu ile sevişip.. sevmenin kanunun olmadığını inançlaştırıp, tüm günahları zamanın içinde ateşte abdest aldırıp, cennetin kollarında çırpındırıp, zaman dilimini yok etmeye çalışırdım, çünkü; sevmenin mesafesi olmaz. sevmenin zamanı olmaz. sevmenin mekanı olmaz sevmenin cinsiyeti olmaz daha çok sayabilirdim ama parmaklarım yazmaya yoruldu.. Gel parmak uçlarım da seni çizeyim omzundan aşağı göğüs kafesinin içine bi yerlere yaşam kaynağının vücuduna verdiği sıcaklığın ruh damlasına...