Ömür
@omrtba
Dik dur ve Gülümse bırak neden gülümsedigini merak etsinler..
(Bibliosmia/Overthinker)
youtube.com/watch?v=4UmZNYh...
Keşke tüm o kırgınlıkları, hayalkırıklıklarini yaşamasaydım, keşke tüm o savaşları vermeseydim. Geriye yanılmayacağıma, kaybetmeyeceğime dair biraz umut kalsaydı. Öyle bir raddeye geldim ki sağlam durmasam da öyleymişim gibi yapmak zorunda kaldım. Şimdi ise bir kalbimin olduğundan şüphe ediyorum. Kabullenmek dünyanın en iyileştirici hissi. O böyle değildir bu böyle olmamalıydı şu şöyleydi o yapmaz deyip kendini kandırmak dünyanın en büyük aptallığı. O tam da öyle güzel kardeşim hadi kabullen geç artık. Kimse sandığın kadar mahsum değil.
Reklam
En uzağa gidebilirsin. Yaşadığın şehri değiştirir, ya da ülkeyi kimsenin içmediği içkiyi içebilir, ismini telaffuz dahi edemeyeceğim bir şehre yerleşebilirsin. Güzel bir çatı katında yaşayabilir ya da matematiksel alanda, bir gökdelenin yirmi sekizinci katında huzuru arayabilirsin. Zor değil. Sevdiğin bir kadın vardı, böyle söylerdin. Hayallerin ve hedeflerin vardı. Benim hedeflerimin imkansız oluşunun aksine gerçekçiydi ve ilerliyordu. Hep doğru zaman değil, şimdi hazır değilim derdi. Huzuru enine boyuna serdiğin ve sır gibi sakladığın güzel fotoğrafların vardı. Ne oldu şimdi hepsine? Zor değil, insanların gözlerini boyayabilirsin. Nihayetinde tapınmak insanın genlerinde var. İnsanlar bir süre sana da tapabilir. Peki, kimsin sen? Bir kadın vardı, gitti. Yak sigarayı, koy rakıyı, aç Müslüm'ü Rakı tek içilmez, masaya birini koy, rolü eski dost; yeni sevgili olsun. Dudakların dudaklarına karışsın, üç şiir yaz, beş şarkı oku. Bu mu hayat? Yanıp sönen ışıklar beni hep rahatsız eder. Saatin çıtırtısı da ve ağustos böceklerinin sesi de öyle. Sessizliğin bir uğultusu var benim çantamda, başımın altına onu koymadan uyuyamam dediğim "kitap" ve içinde birkaç not kimse sormadı neden bu kitap hep çantanda diye bikmadin mi aynı kitabı okumaktan, yok bundan kimene.. Akıl hastalığı nedir, biliyorum. Pençesindeyim ve her gece bununla mücadele ediyorum. Zihnimi kemiren tuhaf bir ağrı, hacmi kötü kokan bir cisim var. Bir insana bakınca hiçbir duygu hissetmiyorum ve öfkeden kuduruyorum. Takıntıları koy bir kenara, alışkanlıklarını cebine sakla. Aynaya bak. Aldığın kaşlarının eğrisine doğrusuna yarıçapına değil, gözlerinin tam ortasına bak. Kim var orada? Cebinde bilmem kaç anahtarın, cüzdanında birkaç düzine insanın hatıra vesikalık fotoğrafı var. bir kişiyi sığdıramadığın kalbine
Unuttum çoktan geriye dönmem,
Ama sen beni unutamazsın, anımsarsın aniden
Bir adam bir akşam, misal bana benzeyen
Tutar geçer tam önünden
Ne yapsan sen beni unutamazsın
Bir yağmur yağsında.
Bir şarkı çalsın
Sen beni ölsen unutamazsın!!!
youtu.be/3C4S4W7GElk
Kasım' da bitiyor işte ayın son yapraklarına bakıyoruz. Ne kadar cok benzemişim sana biliyormusun? Yeri gelmiş durulmusum, yeri gelmiş sende bir dalga olmuşum, ve yeri gelmiş senin dilinde Söylemişim Ezgimi.. Biliyorum, ne yazsam seni anlatmayacak. Ne cizsem beyaz kagıda, sen oLmayacaksın. Seni anlatmaya yeltendiğim herbir Sözcüğüm yandı tek bir sözcük var zulamda. İyi misin.. İnsan degisebiliyormus da herkes gibi deil senin gibi yani sana benzemek gibi. Senin dalgalarına benzemek yani ben gibi öyle hırcın, öyle asi, öyle alıngan ve öyle suskun..
Yeniden başlayabilseydim hayata; daha ilk adımımda taştan bir heykel gibi kasılıp kalırdım. Eskiden yaşadıklarıma sayın, geri kalan adımlarımı ve yok sayın bundan sonrakilerimi. Kendi hayatımı bir kez daha yaşamayı yok saydığım gibi! Yeniden başlayabilseydim hayata; En karanlık mağaralarda inzivaya çekilmiş ve ölümü bekleyen sancılı bir sallanış olurdum sadece. Bu soruyu ne cok sormuştum sana ne cok susmuştun sen benim bu soruma. Unutmadım hâla, hic unutmadım. Çünkü böyle bitecekti güzel günler ve biz öyle atlatacaktık fırtına geçitlerini. Bugun kalemimi elime aldığımda hicbirsey yazamayacağımı hissetmiştim, hic birşey akmayacaktı içimden en anlamlısı böyle başlamaktı yazıya. Tıpkı ogünlerdeki gibi, hic gitmemişiz gibi yaşadıklarımızdan büyüktü düşlerimiz ,taşıyamadık. Hep Tel örgülü hayat bakıyordu bize. Avuçlarımızı kanatıcak kadar sıktıgımız yumruklarımız zaten öğretiyordu, yitirdiklerimizi . Yinede gülümsüyorduk ya sadece.. Hayatı Paylasıyorduk Tek bir Sözcükle. Bir varmış bir yokmuş masalları gibi...