onimaru

Eleme, kedere, hatta sevince bir sınır tayin etmek... Bunu yalnızca şehirlerde olur bilirdim. Meğer insan, köylerde, dağ başlarında ve mağara koşullarında da samimi olmak, içinden geldiği gibi, içinden geldiği kadar gülüp ağlamak hürriyetine sahip değilmiş.
Sayfa 35
Reklam
Kaç yaşımda olduğumu ve arkamda bıraktığım geçmişi unuttuğum gün, kim bilir, ne kadar rahat edeceğim!
Sayfa 27
Her akşamüstü, sanıyorum ki, artık dünyanın sonu gelmiştir. Üzerinde yaşadığım bu toprak, ya içindeki gizli dert ile şişip çatlayacak, ya da bir dehşetli gürültü ile yerin dibine doğru çöküp gidecektir.
Sayfa 25
Talim, terbiye, iyi örnek, bunların heosi geçici şeylerdir. Ve çevre degistirmedikçe, insanın değişmesine imkan yoktur.
Sayfa 22
Arkamda ne bırakmıştım ki, böyle hüzünleniyordum? Bir yurt mu? Bir ana mi? Bir sevgili mi? Hayır, hiçbir şey. Hiç kimse ...
Sayfa 19
Reklam