DECCAL.
Bir tablo bir canlıdır. Nefes alır ve konuşur. Âşık olma ve âşık etme yetilerine sahiptir. Acıkabilir. Susayabilir. Sanatseverdir. Şiire bayılır. Sinemadan habersizdir. İnsan sesinin dokunuşlarıyla canlanır. Bir ateş cambazı ona aşk heyecanları yaşatır. Korkunç bir saygısız ve küfürbazdır. Yüzlerce yıldır tehdit altında yaşamış olmanın verdiği derin kaygıyla ülserlidir. Mükemmel bir müzik dinleyicisidir ama, insan sesini tercih eder. İnsanların gözlerine bakmayı sever. İnsanları gözlerinden tanır. İnsanları gözlerinden sever. Bazen aşık olur. Unutur. Unutulmaya tahammülü yoktur. Tutkulu biri tarafından çalınmayı düşler. Hep bunu düşler.
Hareketin ne olduğunu değil ama, ne olmadığını biliyordu. Bu hareket değildi. Hareket bu değildi. Ne yaşıyor ve ne de ölüyordu. Yığılmak istiyordu. Dökülmek, kaybolmak, yok olmak istiyordu. İçindeki çatışma bitsin istiyordu.
Ey ölüm terzileri, ev yıkıcılar, sürgün ustaları... Ey kardeşliğin süreğen kışı. Bir halkın onuruna yağan kar. Ey bahçemizdeki gergedan. Ey narcissus. Aşağılayan özveri... Eşitlik zayıflık değil bilgeliktir. İyi olmaktan bu kadar korkmayın. Bir kez olsun sevgiyle bakmayı deneyin dünyaya. Hiçbir halk sonsuza dek efendi, hiçbir halk tutsak olarak yaşayamaz. BARIŞ hepimizi onurlu ve özgür yapacak tek olanaktır. Çıkarın kulaklarınızdan körlüğün tıkaçlarını...
Kadın parmaklarını birbirine doladı çözdü, doladı çözdü...
Sevişmenin hemen ardından, insanın bütün damarlarını dolduran o bulantıya benzer pişmanlığa ne demeli peki, dedi. Bıçak gibi gülümsedi başucundaki adam. Bedenin doğası ile toplumun ahlakı arasında soluk almanın ete kemiğe bürünmüş zorluğuydu. İçine günah karışmamış bir sevinç gösterebilir misin, dedi.