Bir gün arkadaşlarıyla konuşurken, üzerinde çalıştığı Kürk Mantolu Madonna romanını şöyle tarif edecekti:
" Dünyanın en basit, en zavallı, hatta en ahmak adamı bile, insanı hayretten hayrete düşürecek ne müthiş ve karışık bir ruha maliktir. Niçin bunu anlamaktan bu kadar kaçıyor ve insan dedikleri mahluku anlaşılması ve hakkında hüküm verilmesi en kolay şeylerden biri zannediyoruz?"
O zamanlar fark edemediğim şey, acı veren bir şeye direndiğimiz zaman sıklıkla kaçınmaya çabaladığımız acının süresini uzattığımızdı.
DECCAL.
Bir tablo bir canlıdır. Nefes alır ve konuşur. Âşık olma ve âşık etme yetilerine sahiptir. Acıkabilir. Susayabilir. Sanatseverdir. Şiire bayılır. Sinemadan habersizdir. İnsan sesinin dokunuşlarıyla canlanır. Bir ateş cambazı ona aşk heyecanları yaşatır. Korkunç bir saygısız ve küfürbazdır. Yüzlerce yıldır tehdit altında yaşamış olmanın verdiği derin kaygıyla ülserlidir. Mükemmel bir müzik dinleyicisidir ama, insan sesini tercih eder. İnsanların gözlerine bakmayı sever. İnsanları gözlerinden tanır. İnsanları gözlerinden sever. Bazen aşık olur. Unutur. Unutulmaya tahammülü yoktur. Tutkulu biri tarafından çalınmayı düşler. Hep bunu düşler.
