Onur Yalcin
@onrylcn
Bunca pisliğe rağmen çirkinliklerin üstünü güzellikle kapatarak , cehennemi cennetle kamufle edebildikleri için mi rahatça yaşayabiliyorlardı bu insansilar? Gerçek ne olursa olsun kendi oluşturdukları gerçekliklere odaklanmaktaki ustalıkları mıydı bu kötülüğün içindeki huzurlari? Gözlerine değmeyen her kötülük, yanı başlarında bile olsa sanki yok muydu ?
Reklam
Bir dokunuşun tesellisi insanı cehennemden çıkarabilir miydi?
İnsan cehennemin yükünü başkasıyla paylaşabilir miydi ?
Hayatı boyunca uzaklaşmak istediği bir şeyin özlemini çekmek nasıl bir çaresizlikti ! Ruhun çelişkisi en büyük çaresizlikti.
Hayat iyi değildi , nahoş , acı bir tat bırakıyordu ağzında. Onu korkutan da buydu. Yaşamı özlemeyen bir yaşam, bitmeye yüz tutmuş demekti.
Tek kelime etmedi Martin. Eğer etseydi büyü bozulacaktı. Oysa suskunluk aşkın ömrünü uzatıyordu.
Reklam