Onur Sönmez
@onuralazsonmez
Nothin'
Just chillin', killin'
Şu anda okuduğu kitaplar
Her Şeyiyle Ortalamaİnceleme
İnsanların derdinin bu kitabın kendisiyle olduğunu düşünmüyorum. Gereksiz yere çok fazla övülmesiyle bence.
Normal İnsanlar Kısaca iki gencin arasındaki çekimi ve aralarındaki ilişkiyi anlamlandırmaya çalışmalarını anlatıyor. Sanırım böyle özetleyebilirim.
Kitap benim için 200. Sayfada akmaya başladı. Son sayfalara kadar çile çektim. Her bölümde aradan haftalar veya aylar geçtiği için sürekli olayların ne hale geldiğini anlamaya çalışarak başladım her bölüme ve bu gerçekten çok yorucuydu. Sally Rooney'nin insanların duyguları üzerine çok iyi bir gözlem yeteneği olduğunu ve bunu iyi anlattığını düşünüyorum ama ne yazık ki her bir olay arasında o kadar çok boşluk var ki çoğu zaman "Karakter niye böyle hissetmeye başladı ki?" diye sormadan edemedim. Bu da benim için karakterlerle bağ kuramadığım bir hikayeye sebep oldu.
Bu iki gencin aralarındaki hikaye de ne kadar ilgi çekici bilemiyorum. Evet anlıyorum bizim toplumsal normlarımıza göre alışık olmadığımız bir durum ve belki de bu yüzden yaşananlarla derin bir bağ kuramıyor olabiliriz ama tek sebebi bence bu değil. Hikayenin gerçekten ilgi çekici bir yanı yok benim için. Bir de benim gibi bu iki gencin davranışlarından nefret edip karakteri anlamaktan uzaklaşınca gerçekten okuyasınız gelmiyor.
Çeviride de beni rahatsız eden kısımlar oldu. Ben Dublin'de yaşayan gençlerin ağzından 'Valla' kelimesini duymayı sevmiyorum. Bu düşünceme katılmamakta özgürsünüz. Sadece benim için gerçekçiliği azaltan bir durum ve hoşuma gitmiyor.
Evet sevmediğim yönler bunlar ama kitap genel olarak her konuda benim için ortalama ama karakterlerin duygu durumlarını çok iyi yansıttığını düşündüğüm ve bana bazı durumlar için yeni bakış açıları kazandırdığı için ortalamanın bir tık üstü 6 puan bence yeterli bu kitap için. Sevdiğim başka bir yönü yok
Normal İnsanlar Kısaca iki gencin arasındaki çekimi ve aralarındaki ilişkiyi anlamlandırmaya çalışmalarını anlatıyor. Sanırım böyle özetleyebilirim.
Kitap benim için 200. Sayfada akmaya başladı. Son sayfalara kadar çile çektim. Her bölümde aradan haftalar veya aylar geçtiği için sürekli olayların ne hale geldiğini anlamaya çalışarak başladım her bölüme ve bu gerçekten çok yorucuydu. Sally Rooney'nin insanların duyguları üzerine çok iyi bir gözlem yeteneği olduğunu ve bunu iyi anlattığını düşünüyorum ama ne yazık ki her bir olay arasında o kadar çok boşluk var ki çoğu zaman "Karakter niye böyle hissetmeye başladı ki?" diye sormadan edemedim. Bu da benim için karakterlerle bağ kuramadığım bir hikayeye sebep oldu.
Bu iki gencin aralarındaki hikaye de ne kadar ilgi çekici bilemiyorum. Evet anlıyorum bizim toplumsal normlarımıza göre alışık olmadığımız bir durum ve belki de bu yüzden yaşananlarla derin bir bağ kuramıyor olabiliriz ama tek sebebi bence bu değil. Hikayenin gerçekten ilgi çekici bir yanı yok benim için. Bir de benim gibi bu iki gencin davranışlarından nefret edip karakteri anlamaktan uzaklaşınca gerçekten okuyasınız gelmiyor.
Çeviride de beni rahatsız eden kısımlar oldu. Ben Dublin'de yaşayan gençlerin ağzından 'Valla' kelimesini duymayı sevmiyorum. Bu düşünceme katılmamakta özgürsünüz. Sadece benim için gerçekçiliği azaltan bir durum ve hoşuma gitmiyor.
Evet sevmediğim yönler bunlar ama kitap genel olarak her konuda benim için ortalama ama karakterlerin duygu durumlarını çok iyi yansıttığını düşündüğüm ve bana bazı durumlar için yeni bakış açıları kazandırdığı için ortalamanın bir tık üstü 6 puan bence yeterli bu kitap için. Sevdiğim başka bir yönü yok
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Erich Fromm'un adını lekeliyorDuygu ve Düşünce
Şok içerisindeyim. Erich Fromm'un bir iki paragrafını yazıp onun üzerinden sayfalarca kime ait olduğu belli olmayan düşünceler anlatılıyor ve Erich Fromm'un düşünceleriyle hiç alakası olmayan bir konuya geçiyor. Kitabın içerisinde bir onedio yazısının kaynak gösterildiği metin var ve bu metni temel alarak ilerliyor o başlık boyunca. Zaten okurken dilin bir anda nasıl değiştiğini anlıyorsunuz. Erich Fromm zaten herkesin anlayabileceği bir dille yazıyor kendi kitaplarını. Gidip onları okuyun. Tamamen satma kaygısıyla üretilmiş bir kitap bu.
Çerezlik bir kitapİnceleme
Bu kitaptan size çok büyük dersler vermesini beklemeyin. Öyle çerezlik, okuması keyfli bir kitap. Kişisel gelişim veya psikoloji kitaplarıyla ilgili biriyseniz muhtemelen size pek bir şey katmayacaktır. Hiç bu tarz kitap okumayan biriyseniz ama hızlı okunan yapısı ve basit diliyle belki bu tarza ilginizi çekmeyi sağlayabilir.
Yazarın birkaç aylık bir psikolog seanslarını yazmasıyla ortaya çıkan bir kitap. Konular da öyle sizi çok fazla derinden etkikeyecek konular değil. Çoğu insanın ya da çevresindekilerinin yaşadığını düşündüğüm konular bunlar. Bu sebeple başta merak uyandırsa bile belli bir yerden sonra ne yazık ki tekrara düşüyor konular.
Kitabın büyük çoğunluğu konuşmalardan oluştuğu için çok hızlı bir şekilde okunuyor ama ciddi bir redaksiyon sorunu var. "rasgele", "boşver" gibi yanlış yazılan kelimeler gördükçe gözümün üstündeki damar atmaya başladı. Ayrıca kağıt kalitesi de aşırı kötü. Arka sayfadaki yazılarla birlikte okuyorsunuz resmen.