Onur Ceylan
@onurceylan7
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Siyasi ve ekonomik özgürlükler azaldıkça, cinsel özgürlük, dengelercesine artma eğilimi gösterir.
Her şeyi göz önüne alacak olursak, öyle görünüyor ki Ütopya bize, herhangi birimizin yalnızca on beş yıl önce hayal edebileceğinden çok daha yakınmış. O zamanlar, bunu gelecekte altı yüzyıl sonraya atmıştım. Bugün tek bir yüzyıl içinde bütün bu dehşet üzerimize çökebilecek gibi görünmektedir. Tabii bu arada kendimizi moleküllere ayırmaktan kaçınırsak. Gerçekte, eğer merkezsizleşmeyi ve uygulamalı bilimleri, insanı amaca araç yapacak şekilde değil de özgür bireylerden oluşan bir ırkı yaratmanın aracı olarak kullanmayı seçmezsek, elimizde yalnızca iki alternatif kalıyor: Ya bir dizi ulusal, militarize totaliteryanizmler, ki dayanakları atom bombasının dehşeti ve sonuçları da uygarlığın yok edilmesidir (veya savaş sınırlandınlırsa militarizmiri sürdürülmesi) ya da ulusal sınırların da ötesinde totaliter bir rejim, ki bu da genelde hızlı teknolojik gelişme ve özelde atom devriminin sonucu olarak ortaya çıkacak olan ve verimle istikrar ihtiyacı nedeniyle Ütopya'nın refah tiranlığına dönüşecek olan toplumsal kargaşayla doğar. Paranı öder, şansını denersin.
"mutluluk ve erdemin sırrıdır; yapmak zorunda olduğun şeyi sevmek. Tüm şartlandırmaların amacı budur, İnsanlara, kaçınılmaz toplumsal yazgılarını sevdirmek."
Herkes yaşam şartlarının zorluklarından, çekilen acılardan şikayetçi ama kimse yaşamı düzeltmek için bir şeyler yapmak istemiyor. Sanki hepimiz hayatı dışarıdan izleyen yabancı seyircileriz ve her birimiz her şeyin ve herkesin hakemi olarak görevlendirilmişiz. Herkes büyük işler başarmak, büyük insanlar olmak, büyük sevinçler yaşamak istiyor ve çok az insan yaşam kalitesini yükseltmek, etrafındaki sefaleti gidermek için bir şeyler yapıyor. İnsanlar, borçlarını ödemekten kaçan vicdansızlara benziyor.
Benim kitabım herkesi tek tek elinden olmasa bile, vicdanından yakalıyor.
Bakanı, din adamı, subayı, avukatı ve tüccarı, ebeveynleri ve çocukları, ayakkabıcıyı, duvarcıyı ve ressamı, halk öğretmenini ve gazete sahibini, köylüyü ve ya-zarı yakalıyor. Yakalıyor ve şöyle diyor:
- Siz ne yapıyorsunuz?.. Neden hiçbir şey yapmıyorsunuz? Hayatı daha iyi hale getirmek için. Neden ya parazit gibi, ya da hayat soyguncusu olarak yaşıyorsunuz? Hiç mi utanmıyorsunuz? Yaşamın ressam-mimarı olabilirdiniz, siz ise bir solucan gibi yaşıyorsunuz ve yaşamı pis kokulu gübre yığını haline getiriyorsunuz.
"Bu yüzden," diye devam ediyordu Luka Makdonald. "Benim kitabım çanta gibi sizin geçerliliği kalma-miş yüzlerle poliçelerinizle dolu. Ve ben onları takdim etmek için yorulmuyorum, acele etmiyorum: Birine, diğerine, öbürüne; birileri kabadır, diğerleri iğrençtir...
