soleil
@oph2l1a
Güneş’i görmeyen şehirde söyle nasıl yaşanılır?
İçim kan ağlarken gülmeye, şarkı söylemeye, ıslık çalmaya başlıyordum. O kadar ki, kalbim, nihayet bu neşenin yalanına inanıyor, suya konan kuru çiçekler gibi titreye titreye canlanmaya başlıyordu.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
İnsan, yaşadığı yerlerde beraber bulunduğu insanlara görünmez ince tellerle bağlanırmış;
ayrılık vaktinde bu bağlar gerilmeye, kopan keman telleri gibi acı sesler çıkarmaya başlar, hep birinin gönlümüzden kopup ayrılması, bir ayrı sızı uyandırırmış.
Kafeslerin hepsinden nihayet kurtulduğum bugün de birinin beni, kafeste bir kuş gibi görmesi doğru değil. Sonra, kuş kelimesinin eski “Çalıkuşu”nu;
kırık kanadı, kapanmış gagasıyla düştüğü yerden kaldırmak gayreti var.
Nasıl ki, kendi canım yandığı zaman da pek ah-ü zara kapılmadan felaketi güler yüzle karşılayışım bana onun yadigârıdır.
Puan vermedi·544 syf.·
2026 5. kitabı
