M.
@opheeliiaaaa
Kişisel olan politiktir!
Şu anda okuduğu kitaplar
Köy SarısıEtkinlik
Sarı bana hep köyümü hatırlatır. Hasat zamanı oluşan kayısıların sarılığı... Ne masum bir sarıdır hele ardından gelen buğday tarlalarının sarılığı, tütün içmekten dudaklarının kıvrımındaki bıyıkların sarardığı emmiler... İnsanın içine yaşama sevinci ile birlikte hüznü doldurur, çelişkilerin rengidir sarı benim için. Köyümü hatırlatır; giydiğim sarı çicekli fistanları, şalvarları.. Yapaylıktan uzak insanları, yıldızları, güneşi, oksijeni...
Büyümüştüm artık uzun zamandır uğramadığım köyüme gidiyordum en son gittiğimde bir kız çocuğuydum, bu sefer hayatın tozlu pembesinden arınmış bir kadın olarak gidiyorum.
Köyümden mutlu bir şekilde çıkmıştım kayısı hasatının sarılığından çıkıp şehrin yapay ışıklarına bırakmıştım kendimi mutluydum, hayat doluydum pek çok şeyden bihaberdim çünkü bütün dünyam köyümdü, ben tüm dünyamı tanırdım emmilerimi, bibilerimi yeni doğan çocukları... Samimiyet ile büyüyen bir çocuk olarak bir anda kendimi, tabiri caizse kurtlar sofrasında buldum. Anlamak uzun sürdü bunu: haksızlığa uğrayarak, birilerinin menfaati için yok sayıldığımda anladım şehrin fenalığını hep düşündüm şehrin bana mı garezi vardı yoksa herkese mi böyleydi diye. Çevreme bakıyordum mutlu görünüyordu insanlar tabii sadece görünüyorlardı benim gibi herkesin içinde burukluk olduğunu er geç anladım. Şimdi köyüme gidiyorum yol boyunca geçmişimi anımsatan tarlaları gördükçe kederleniyorum. Güneş tepeden vuruyor, bildiğim bir koku var köy arabasında küçükken ateşimin çıkması ailemi korkutmuştu abimle kasabaya, hastaneye giderken tanışmıştım bu kokuyla... Şimdi yine benzer bir arabayla kentten köyüme gidiyorum ama artık köyden çıktığım gibi değil şehrin yüküyle gidiyorum. Nihayet vardım köyüme, şehirdeki evler gibi 3 katlı beton evler karşıladı beni şaşırdım, inince içime
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
'Sizler, yeni bir gün doğumunu bekleyebilirsiniz, benim buna gücüm kalmadı.' notuyla hayatına son veren Stefan Zweig, inan benim de gücüm kalmadı salt bilinmez diyarlara gitmek beni ürkütüyor.
..dünyada hiçbir şey insan ruhu üzerinde hiçlik kadar ağır bir baskı uygulayamaz.
Kültürlü bir insanın varlığını hissettiği yerde de salyangoz kabuğunun içine çekiliyor; bu yüzden kimse, herhangi bir zaman ondan aptalca bir söz duymuş veya bilgisizliğinin sınırsız olduğu söylenen derinliğini ölçebilmiş olmakla övünemez.