"Tatminsizlik ne sefil şey. Seni yeniden görmek istiyorum ama ömrümün geri kalanının her saniyesini seninle geçirsem bile yetmeyecek biliyorum. Ne şımarıklık!"
"Gidelim," dedi kalbim.
Böyle bir kararın, kendi başına davranabilen kahraman için uygun olup olmadığını düşündüm.
"Hadi!" dedi kalbim.
"Bi dakka..." dedim, "dolduruşa getirme, hazzetmem."
Gün gelir; hiçbir ilgi , hiçbir hayranlık, hiçbir sevgi yetmez olur. Çünkü bir kere kendi dışına çıkmıştır insan.
Yılanı görünce büyülenen tavşanlar gibidir.Kendi yarattığının altında kalmıştır artık...