N
@orangeblossomm
7 okur puanı
Kasım 2020 tarihinde katıldı
Albert Camus’nün Sisifos Söyleni (1942) klasik bir teselli felsefesi değildir. Okuyucusuna huzur vermek yerine, sürekli diken üstünde tutar, yüzleştirir ve huzursuz eder. Ancak bu tam da Camus’nun istediği şeydir: hakikati yumuşatmamak.
“Bildiğimi ve yalnız bununla yaşayıp yaşayamayacağımı bilmek istiyorum” (sf. 55) diyerek ortaya koyduğu tavır, aslında bu huzursuzluğun temelini oluşturur.
Kierkegaard’ın inanç sıçramasıyla, Heidegger’in otantik varlık çağrısıyla, Nietzsche’nin üstinsan’ıyla kıyaslandığında Camus, insanı hiçbir çıkış yolu sunmadan dünyayla baş başa bırakır. Tam da bu nedenle Camus, düşüncesini insanın yaşama arzusu ile dünyanın anlamsızlığı arasındaki çelişkiyi temel alan bir absürd felsefeye oturtur.
Camus’nun eserlerine baktığımızda giriş cümleleri bir bakıma kitabın tümünü açıklar niteliktedir. Yabancı adlı eserinin giriş cümlesi olan “Bugün annem öldü. Belki de dün, bilmiyorum.” cümlesinden Meursault’un tepkisizliği, duygusuzluğu ve varoluşsal yabancılaşması ortaya çıkar. O, absürdün yaşamdaki somut bir insan örneğidir. Bu eserin ardından Sisifos Söyleni ile absürdün teorisine geçiş yapılır.
Yine Camus’nün giriş cümlesi son derece çarpıcıdır: “Gerçekten önemli olan tek bir felsefe sorunu vardır: intihar.” Bu cümle de kitabın tonunu belirler. Camus’ye göre tüm felsefi sistemlerin önüne geçen temel soru, hayatın yaşanmaya değer olup olmadığıdır. Eğer hayat anlamsızsa, onu terk etmek mi gerekir?
İşte Camus’nün asıl amacı, intiharı reddetmeden ama aynı zamanda “sahte anlam”lara sığınmadan yaşamı düşünmektir. O, hem dini tesellileri (Tanrı’ya kaçışı), hem de felsefi kaçışları (“metafizik sıçrama” dediği hareketi) reddeder. Bu noktada Kierkegaard’a özellikle yüklenir; çünkü ona göre Kierkegaard, absürdün karşısında sabırla durmak yerine Tanrı’ya
N
Çok başarılı bir inceleme olmuş
Emeğinize sağlık :)✨️