Orçun
@orcun4175
Bir çay doldur.Bir kitap seç ve dünyayı sessize al...
Şu anda okuduğu kitap
Kocaman adımlar gerek sana...1000Kitap
Hayat, biraz da arkada iz bırakabilme sevdasının adı olsa gerek. Ama “bir sedâ bırakma” işi, sanıldığından daha zor galiba. Çünkü niceleri geldiler ve ne işler gördüler; sonunda göçüp gittiler. Ama geride onlardan hiçbir iz kalmadı. Diğer taraftan, sesi yükselterek baskın çıkmaktansa, sözü yükselterek kabul görmenin daha erdemli bir tavır olduğunu ve hayatta sadece bunun mücadelesini vermenin gerektiğini herkes kabul edecektir. Ama insan nefsi, güzelliği sessizce ifade etmeyi, iş yapmayı, görünmeden değer katmayı bir türlü benimseyemiyor. Sürekli bir görünürlük kazanma hırsı var onda. Her gün yeni maske takarak yepyeni bir mekanda olmayı istiyor. İstiyor ki, herkes dünyada sadece kendisi/o varmış gibi davransın; o geçerken trafik dursun, tren onu beklesin, fırıncı ekmeğini o gelmeden çıkarmasın, herkes onu sürekli olarak taltîf etsin, zaman onun için aksın. Olmadı ve olmayacak. Bu olmamanın yıpranmışlığı ise hırçınlık şeklinde tezahür ediyor kimilerinde ve ses yükseliyor. Yani hayatın anlamının bir vechesini teşkil eden “arkada iz bırakabilme sevdası”, sözün kalitesini yükseltme ve kelâm eyleme imkânı böylece ortadan kalkıyor; söz gürültüye karışmak suretiyle kelâm olamadan silinip gidiyor hafızadan, kağıttan… Kalanlar/sonsuz olanlar ise çığlık atarken dahî edebi elden bırakmayanlardır…
Sonsuzluk arayışı değil mi insanı sürekli olarak yakıp kavuran? ...Hayat dediğin ne ki? Buraya ait değilsin işte, anlasana! Nefesini ne kadar tutabilirsin ki suyun altında? Ya da bir balık ne kadar yaşayabilir karada? Niye inleyemez oldun sazlıktan ayrıldığın halde? Niye şeb-i arûs diye bakmıyorsun son anına? Sen deryayı karıştırmışsın dere suyuyla; kevser havzı sanmışsın baraj sularını; kanla beslenen bebek misali mutlaklaştırmışsın yakınında olanı, dünyanı… Ama yanlış. Unuttukların
Reklam
Kendi küçük yüreği büyük Zeze1000Kitap
Puan vermedi·184 syf.··
Beğendi
·2019 2. kitabı
·5 günde okudu
·Okunma: 02 Temmuz 2019 17:33
Hepimiz aslında çoçukken ZEZE’nin yaşadıklarını yaşamışızdır.Aile fertlerinin ,büyüklerin ,toplumun aslında büyük bir sorununu yazar Jose Mauro bütün gerçekliği ile biz okuyucuların yüzüne tokat gibi vurmuş.Her çoçuk özeldir .Sevgisiz büyüyen bir çoçuk ailesi tarafından dışlanıp itilip şiddet uygulanan masum çoçuk ZEZE gibi küçüçük yüreği ile acılara hangimiz dayanabiliriz? Toplumda ZEZE gibi dışlanan ,dövülen sevgiye muhtaç çoçuklar bu ülkenin birer geleceği... ZEZE’ de kendi çoçukluğumu gördüm.Küçükken evde telefon çaldığında koşup ilk ben açardım ve annem kızardı her telefonu açmaya koştuğumda annem yine kızardı ve sonra benim bilinçaltımda evde telefon çaldığında korkup açamazdım kimse yokken bile.Ya da 7. Sınıfa kadar matematik dersim çok iyi iken bana + ve - eksi kavramlarını anlamadığım için sınfın içinde oğlum sen gerizekalımısın diye öğretmenimin bağırıp arkadaşlarımın içinde rencide etmesi beni hep matematik dersinden nefret etmemi sağladı.Çünkü öğretmenim her matematik dersinde beni yine azarlıcak ,arkadaşlarım gülücek diye hep arka sıraların vazgeçilmezi olmuştum:) O gün buğün sözelciyim. Kısacası Çoçukları sevelim,şefkat ile büyütelim.Hepsi gencecik tıpkı romanda olduğu gibi birer şeker portakalı. Ve bu romanı her öğretmenin ve ailenin okuması gerektiğini düşünüyorum....
Orçun
, 2019 okuma hedefini güncelledi.2019 OKUMA HEDEFİ
9/50 kitap - %18 tamamlandı
9 kitap okudu
50 kitap
1.592 sayfa
4 inceleme
0 alıntı